سفیر کبیر Grand Ambassador
فصل یازده
شکوهی باستانی
پارت ۱۵۰
روزها پس از دیگری و سالها یکی پس از هم میگذشتند روزها و سالها برای من به اندازه یک چشم بهم زدن سپری شده بودند هفت سال از اولین روزی که قدم به این دنیا گذاشته بودم میگذشت مکانی سرشار از ناشناخته ها و عجایبی که من را به وجد می آوردند و گاهی هم تا سر حد مرگ می ترساندند. بله ترس، دیدن هیولاهای زنده دنیای مردگان که نسلشان در دنیای زنده ها از بین رفته بود واقعاً ترسناک بود. حتی اندیشیدن به صورتها و قامتهای عظیمشان هم مو را بر اندام من سیخ میکرد
در صبح آن روز برای پنجمین بار در این چند سال هیولایی را دیده بودم که به طور اتفاقی گذرش به سمت کلبه ما افتاده بود موجودی بالدار اما آنقدر بزرگ که سایه هولناکش نه تنها بر کلبه ما که بر روی دریاچه هم سایه انداخته بود و صدای بال زدن و نعره های بلندش درون گوشم می پیچید.
چیزی شبیه اژدها بود؛ اما اژدها .نبود به اندازه یک کوه بزرگ بود بالهای بزرگش آنقدر وسیع و طولانی بودند که در خواب هم نمیتوانستم چنین عظمتی را تصور کنم وقتی از کنار کلبه به بدن بزرگ قهوه ای رنگش نگاه کرده بودم با تمام وجود احساس میکردم که این موجود ،باستانی عمری به درازای این دنیا دارد.
روی بدنش نشان ها و علائمی وجود داشتند که با رنگ سرخ و نارنجی میدرخشیدند زائده هایی استخوانی و بسیار بلند از داخل بدنش بیرون زده بودند که طولشان از این فاصله برای من به اندازه درختان سرو کهن سال جنگل میرسیدند.
ترس از دیده شدن توسط آن هیولا مانع از خروجم از محیط امن کلبه میشد هر چند که اگر او قصد حمله به کلبه را داشت هیچ چیز نمیتوانست من را نجات دهد حتی اگر قصد میکرد برای خوردن آب در کنار کلبه بنشیند تمام کلبه در زیر سنگینی غیر قابل تخمینش نابود میشد. زمانیکه برای بار دوم و از فضای بالای کلبه نعره کشیده بود تمام زمین شروع به لرزیدن کرده بود درون صدایش قدرتی موج میزد که همه اطرافش را تا شعاعی که از دیدم خارج بود، تحت تأثیر قرار میداد.
آنقدر قدرتمند بود که اندک رمقی که در پاهایم برای ایستادن وجود داشت را هم از من ربود و من ناتوان روی زمین افتادم لرزه ای بر اندامم افتاده بود ترس همچون سرمایی سوزناک در وجودم ریشه دواند و من ناتوان تر از هر زمان به مرگی دور از انتظار و دردناک می اندیشیدم.
او که همچون عقابی تیز پرواز بود کم بال میزد و با هر بار بال زدن تندبادی هولناک، همه جا را در هم می نوردید. تندباد حاصل از حرکت او آنقدر شدید بود که قسمتی از کلبه را خراب کرد. حتی جادوی روی کلبه هم تحت تأثیر نیروی او از هم فرو پاشیده بود آن هیولا بی توجه به کلبه ای که نیمی از آن را خراب کرده بود به آرامی از بالای سر من گذشت و در پهنه ،آسمان پشت ابرهای بهم پیوسته ناپدید شد. او آنقدر باستانی و قدرتمند به نظر میرسید که حتی وصف ظاهرش هم از توانم خارج بود.
شکوهی باستانی
پارت ۱۵۰
روزها پس از دیگری و سالها یکی پس از هم میگذشتند روزها و سالها برای من به اندازه یک چشم بهم زدن سپری شده بودند هفت سال از اولین روزی که قدم به این دنیا گذاشته بودم میگذشت مکانی سرشار از ناشناخته ها و عجایبی که من را به وجد می آوردند و گاهی هم تا سر حد مرگ می ترساندند. بله ترس، دیدن هیولاهای زنده دنیای مردگان که نسلشان در دنیای زنده ها از بین رفته بود واقعاً ترسناک بود. حتی اندیشیدن به صورتها و قامتهای عظیمشان هم مو را بر اندام من سیخ میکرد
در صبح آن روز برای پنجمین بار در این چند سال هیولایی را دیده بودم که به طور اتفاقی گذرش به سمت کلبه ما افتاده بود موجودی بالدار اما آنقدر بزرگ که سایه هولناکش نه تنها بر کلبه ما که بر روی دریاچه هم سایه انداخته بود و صدای بال زدن و نعره های بلندش درون گوشم می پیچید.
چیزی شبیه اژدها بود؛ اما اژدها .نبود به اندازه یک کوه بزرگ بود بالهای بزرگش آنقدر وسیع و طولانی بودند که در خواب هم نمیتوانستم چنین عظمتی را تصور کنم وقتی از کنار کلبه به بدن بزرگ قهوه ای رنگش نگاه کرده بودم با تمام وجود احساس میکردم که این موجود ،باستانی عمری به درازای این دنیا دارد.
روی بدنش نشان ها و علائمی وجود داشتند که با رنگ سرخ و نارنجی میدرخشیدند زائده هایی استخوانی و بسیار بلند از داخل بدنش بیرون زده بودند که طولشان از این فاصله برای من به اندازه درختان سرو کهن سال جنگل میرسیدند.
ترس از دیده شدن توسط آن هیولا مانع از خروجم از محیط امن کلبه میشد هر چند که اگر او قصد حمله به کلبه را داشت هیچ چیز نمیتوانست من را نجات دهد حتی اگر قصد میکرد برای خوردن آب در کنار کلبه بنشیند تمام کلبه در زیر سنگینی غیر قابل تخمینش نابود میشد. زمانیکه برای بار دوم و از فضای بالای کلبه نعره کشیده بود تمام زمین شروع به لرزیدن کرده بود درون صدایش قدرتی موج میزد که همه اطرافش را تا شعاعی که از دیدم خارج بود، تحت تأثیر قرار میداد.
آنقدر قدرتمند بود که اندک رمقی که در پاهایم برای ایستادن وجود داشت را هم از من ربود و من ناتوان روی زمین افتادم لرزه ای بر اندامم افتاده بود ترس همچون سرمایی سوزناک در وجودم ریشه دواند و من ناتوان تر از هر زمان به مرگی دور از انتظار و دردناک می اندیشیدم.
او که همچون عقابی تیز پرواز بود کم بال میزد و با هر بار بال زدن تندبادی هولناک، همه جا را در هم می نوردید. تندباد حاصل از حرکت او آنقدر شدید بود که قسمتی از کلبه را خراب کرد. حتی جادوی روی کلبه هم تحت تأثیر نیروی او از هم فرو پاشیده بود آن هیولا بی توجه به کلبه ای که نیمی از آن را خراب کرده بود به آرامی از بالای سر من گذشت و در پهنه ،آسمان پشت ابرهای بهم پیوسته ناپدید شد. او آنقدر باستانی و قدرتمند به نظر میرسید که حتی وصف ظاهرش هم از توانم خارج بود.
- ۱.۵k
- ۰۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
