🇮🇷این سرزمین هنوز عباسها دارد
🇮🇷این سرزمین هنوز عباسها دارد
بعضی آدمها را نمیشود با واژهها توصیف کرد؛ باید از سکوت پیش از رفتنشان نوشت، از بغضی که پشت لبخند پنهان میکنند، از آغوشهایی که به امید بازگشت ترک میکنند و از دلهایی که هزار دلبستگی دارند، اما پای عهدشان میایستند.
نمیدانم آنها که امروز عزم شکستن محاصره کردهاند، آخرین بار که به خانه نگاه کردند، چه چیزی در دلشان گذشت؛ به دستهای لرزان مادر فکر کردند؟ به شانههای افتاده پدر؟ به نی نی چشمهای منتظر همسر؟ به خنده کودکی که هنوز نمیداند پدرش چه بهای سنگینی برای آرامش او و بقیه میپردازد؟ آیا موهای دخترش را بافته و قصه شبش را تعریف کرده؟ با پسرش ماشین بازی چی؟ اصلا کدام رویا را ناتمام گذاشتند و با کدام دلخوشی وداع کردند؟
برای من امام خمینی(ره) ندیده، اینها مردانی از جنس «باید» هستند همان بایدی که امام در آزادسازی سوسنگرد گفت؛ آنهایی که وقتی جهان میگفت «نمیشود»، آنها با خون نوشتند: «باید شود».
عباسهای روزگار ما، همین مردان بیادعایند؛ آنان که دریا را پیش رو دارند و هزار چشم منتظر را پشت سر. آنان که شاید نامشان در هیچ شعر و سرودی نیاید، اما رد پای غیرتشان بر حافظه تاریخ تا ابد خواهد ماند.
ما امروز میدانیم که این عبور، یک عبور ساده نیست. این عبور، به قیمت از دست دادن تمام دلخوشیهاست! به قیمت رفتن یک دردانه، یک عزیز مثل آنهایی که در در این سالها به خاطر وطن رفتند.
راستش را بخواهید این روزها عجیب ایران پُر است از قهرمان؛ قهرمانانی که شاید نامشان را ندانیم، چهرهشان را ندیده باشیم و هیچ وقت فرصت نکنیم دستهایشان را بفشاریم اما امنیت و آرامش خانههایمان و غرور ایستادنمان، مدیون همانهایی است که دور از چشم ما، در دل طوفان ایستادهاند.
اگر تا اینجا همراه این واژهها آمدهاید، بیایید دست به دعا برداریم و دعا کنیم تا سهم این مردان از این همه حماسه، نه حسرت و قاب عکس، که بازگشت پیروزمندانه به آغوش عزیزانشان باشد.
اللهم صل علی محمد و آل محمد
📱 eitaa.com/tabriz_khabarlary
📱 rubika.ir/tabriz_khabarlar
📱 ble.ir/tabriz_khabarlarey
بعضی آدمها را نمیشود با واژهها توصیف کرد؛ باید از سکوت پیش از رفتنشان نوشت، از بغضی که پشت لبخند پنهان میکنند، از آغوشهایی که به امید بازگشت ترک میکنند و از دلهایی که هزار دلبستگی دارند، اما پای عهدشان میایستند.
نمیدانم آنها که امروز عزم شکستن محاصره کردهاند، آخرین بار که به خانه نگاه کردند، چه چیزی در دلشان گذشت؛ به دستهای لرزان مادر فکر کردند؟ به شانههای افتاده پدر؟ به نی نی چشمهای منتظر همسر؟ به خنده کودکی که هنوز نمیداند پدرش چه بهای سنگینی برای آرامش او و بقیه میپردازد؟ آیا موهای دخترش را بافته و قصه شبش را تعریف کرده؟ با پسرش ماشین بازی چی؟ اصلا کدام رویا را ناتمام گذاشتند و با کدام دلخوشی وداع کردند؟
برای من امام خمینی(ره) ندیده، اینها مردانی از جنس «باید» هستند همان بایدی که امام در آزادسازی سوسنگرد گفت؛ آنهایی که وقتی جهان میگفت «نمیشود»، آنها با خون نوشتند: «باید شود».
عباسهای روزگار ما، همین مردان بیادعایند؛ آنان که دریا را پیش رو دارند و هزار چشم منتظر را پشت سر. آنان که شاید نامشان در هیچ شعر و سرودی نیاید، اما رد پای غیرتشان بر حافظه تاریخ تا ابد خواهد ماند.
ما امروز میدانیم که این عبور، یک عبور ساده نیست. این عبور، به قیمت از دست دادن تمام دلخوشیهاست! به قیمت رفتن یک دردانه، یک عزیز مثل آنهایی که در در این سالها به خاطر وطن رفتند.
راستش را بخواهید این روزها عجیب ایران پُر است از قهرمان؛ قهرمانانی که شاید نامشان را ندانیم، چهرهشان را ندیده باشیم و هیچ وقت فرصت نکنیم دستهایشان را بفشاریم اما امنیت و آرامش خانههایمان و غرور ایستادنمان، مدیون همانهایی است که دور از چشم ما، در دل طوفان ایستادهاند.
اگر تا اینجا همراه این واژهها آمدهاید، بیایید دست به دعا برداریم و دعا کنیم تا سهم این مردان از این همه حماسه، نه حسرت و قاب عکس، که بازگشت پیروزمندانه به آغوش عزیزانشان باشد.
اللهم صل علی محمد و آل محمد
📱 eitaa.com/tabriz_khabarlary
📱 rubika.ir/tabriz_khabarlar
📱 ble.ir/tabriz_khabarlarey
- ۴۵۲
- ۳۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط