زمستان این خانه از همان روزی شروع شد که رفتی

زمستانِ این خانه از همان روزی شروع شد که رفتی؛

زمستانِ این خانه از همان روزی شروع شد که رفتی؛
روزی که گرما، چمدانش را با ردّ پاهایت بست و هوای خانه یک‌باره استخوان‌سوز شد.
حالا دیوارهای این چهاردیواری، آینه‌ی سرمایی ابدی‌اند که نه با هیزم رام می‌شود و نه با شعله‌ی هیچ اجاقی.
اینجا تقویم‌ها سال‌هاست یخ بسته‌اند و من هنوز در اولین کولاکِ نبودنت نفس می‌کشم
⁨ ⁨ زخم‌هایی هست که نه مرهم می‌پذیرند نه فراموش می‌شوند؛ زخم‌هایی از جنس اعتماد. تاریخِ اندوه، همیشه تکرارِ تلخِ چاه و پیراهن است؛ آنجا که نزدیک‌ترین‌ها، کاری‌ترین تیغ‌ها را در آستین پنهان کرده‌اند. آدمی گاهی در خلوت خود هم هیزم رنج می‌شود و هم شعله‌ی آن؛ می‌سوزد در غریبیِ روزگاری که بالِ پرواز، بهای سنگینِ قفس دارد.
دیدگاه ها (۷)

عمارت ریونتا رو اینجوری تصور کنید

خاکسترِ خاطره»شبی که ماه، بی‌حوصله، پشتِ ابرهایِ خاکستری پنه...

بیوگرافی نال. 1.اطلاعات اولیهنام:نالنام خانوادگی:الیمتنام مس...

✦ اولین گناه ✦فصل بیست‌وششم: نفرینی که در تاریکی زاده شد---گ...

اتاقی که وجود نداشت (part5) باران از نیمه‌شب شدت گرفته بود ا...

کاش بین این همه اتفاق بد یک " تو " بیفتد وسط زندگیم !تو جبرا...

عید میلاد مبارک باد ....

گر چه از عشق فقط لطمه زدن را بلدیمگر چه چندی است که بی روح ت...

مریم یوسفی

‌

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط