عاشقانه های شبنم

گُلی سُرخم که بی‌اندازه از پاییز می‌ترسم
از این پاییز این گُلچینِ بی‌پرهیز می‌ترسم
نبند امّید بر من باغبان، خیلی نمی‌مانم
چنان تُردم که از هر لرزش ناچیز می‌ترسم
تمام خنده‌هایم را تلافی می‌کند دنیا
نپرس از من چرا از خنده‌ی یک‌ریز می‌ترسم