خب میخوام یکم درد و دل کنم....

خب میخوام یکم درد و دل کنم....
من از همون پیش دبستان‌ با دوستام خوب نبودم ...چون تنها کاری که میکردن تنها گذاشتن من و مسخره کردن من بود هر سال که مدرسه شروع می‌شد به امید اینکه سال کسی باشه که بتونه منو درککنه زندگی میکردم سخت بود من حتی زمان کرونا هم از پرستارم کتک میخوردم هروقت تنها می‌شدیم منو کتک میزد ...من گذروندم تا رسیدم به شیشم اون موقع بود که وضعیت از همون چیزی که بودن بد شد چرا ؟ چون خواهرم رفت خارج با شوهرش و منم موندم و مسخرهکردن بچه های مدرسه کلی استرس و اضطراب اصلا میتونم بگم شدت این استرس ها از همون رفتنه اوج گرفت من هیچوقت بینهیچکس محبوب نبود و همیشه خودم رو با همه مقایسه میکنم....از خودم بدم میاد ....این حرفیه که به خودم میزنم ....من هیچوقت الویت هیچکس نبودم توی گروه بندی ها تک بودم تو ی کلاس تک میشستم هر اتفاقی میافتد از طرف بچه هیچی نمیگفتم تا اینکه رفتم هفتم....بدبخت شدم ...شایعه شد که من لزبین هستن بین کل اکیپ کلاس هامون این شایعه پخش شد با کسایی که این شایعه رو پخش کردن حرف زدم ولی فایده نداشت هیچوقت کافی نبودم سعی می‌کردم خودمو تو اکیپ ها جا بدم ولی هیچکس حتی بهم نگاههم نمی‌کرد تا با یکی دوست شدم به نام آیسان ...دختر خوبی بود باهم دوستای خوبی بودیم و وقتی بهش گفتم چه چیزهایی رو از نظر دوستی کشیدم بهم گفت درکم میکنه ولی مثل اینکه نه ...اون روز روزی بود که من مردم نه از نظر جسمی از نظر روحی بهم گفت "دیگه باهم دوست نیستیم " گریم گرفت...و به سختی فراموشش کردم .....و من تا الان هیچ رفیقی پیدا نکردم چون اعتقادی بهش ندارم حقم دارم