گوشه ای از رضایت دخترای گلم،

گوشه ای از رضایت دخترای گلم،
که باعث افتخار منه⭐🥰💪🏻
میدونی چه چیزی بین این رضایت قشنگه؟
اینکه یه روزی، همه این دخترا شک داشتن، شک از اینکه شروع کنن موفق میشن؟ یا نه، جا میزنن؟ آموزش الفبا براشون راحت میره جلو؟ یا نه جوری پیش میره که مجبور میشن کره ایو رها کنن!؟؟ و هزارتا سوال این چنینی دیگه...
و حتی کمی نگران بودن از اینکه سنشون با استادشون فاصله خیلی کمی داشت. چون من فقط ۲۰ سالمه🤭😃😂
نگران از اینکه من نتونم اون استادی باشم که دنبالشن، و خوب، بهشون حق میدادم اینطور باشه! 🙂
اما من یه نقطه قوتی داشتم که بقیه استادای زبان نداشتن، اون هم این بود که من مثل اکثریت استادا، کلاس نرفته بودم و خودآموز خونده بودم!
شاید بگید کجاش نقطه قوته؟
پاسخ من اینه که درسته که من کلاس نرفتم، اما همیشه دلم میخواست معلمی داشته باشم که مهربون باشه، دلسوز باشه، اگر مبحثی رو نمیفهمم بهم به هزار زبان دیگه یاد بده تا بلاخره متوجه بشم و.....
و از همه مهم تر، بهم یادگیری رو اجبار نکنه! یعنی بزاره هر وقت راحت بودم، ادامه بدم!
و چون خودم از همچین استادی برخوردار نبودم، ناخودآگاه تبدیل شدم به همون استادی برای شاگردام، که آرزوم بود داشته باشم. 😎💪🏻
و این مورد، یکی از مهم ترین مواردیه که باعث شد من توی بیست سالگیم، تدریسمو شروع کنم و توش موفقم باشم⭐⭐🙂💪🏻
__________________________
فقط خواستم بگم، براتون داشتن همچین استادی و موفقیتی روز افزون رو ارزومندم. 🥰🇰🇷🤗😎