بگذار، كه بر شاخه این صبح دلاویز

بگذار، كه بر شاخه این صبح دلاویز
بنشینم و از عشق سرودی بسرایم.
آنگاه ، به صد شوق، چو مرغان سبكبال،
پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم

خورشید از آن دور، از آن قله پر برق
آغوش كند باز، همه مهر، همه ناز
سیمرغ طلایی پرو بالی ست كه – چون من –
از لانه برون آمده، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا كه نشاط است و امیدست
پرواز به آنجا كه سرود است و سرورست.
آنجا كه، سراپای تو، در روشنی صبح
رویای شرابی ست كه در جام بلور است.


فریدون_مشیری

صبح آدینه تون به نیکی
با آرزوی روزی زیبا کنار عزیزانتون🙏💐💐💐