ما مردها دلمان که می گیرد

ما مردها دلمان که می گیرد
دوست نداریم کسی ببیند اشک هایمان را!
زیادی که حالمان خراب می شود
چند دقیقه ایی قدم می زنیم
و با خودمان حسابی خلوت می کنیم!
مرد که باشی آرام گریه می کنی
بی صدا خُرد می شوی
و تنهایی به دوش می کشی
تمامِ دلتنگی هایت را!
اما گاهی وقت ها هم بهانه گیر می شویم
و دلمان یک بغلِ عاشقانه می خواهد
دوست داریم کسی را داشته باشیم
که هیچ وقت راهِ رفتن را بلد نباشد!
و همیشه میانِ تمام دردهایمان
با صدای ظریفِ زنانه اش به ما بگوید
"تا مرا داری غصه ی چیزی را نخور"!