نه ازدواج کردن آن قدر خاص است،و نه جدا شدن آن قدر فاجعه و

نه ازدواج کردن آن قدر خاص است،و نه جدا شدن آن قدر فاجعه و بحران.

ما عادت كرديم با خاص كردن رويدادها؛عدم وجود و نبودشان را تبديل به فاجعه كنيم.

برای همين است كه در كشورهاى عقب افتاده
٣٠ سالگى سن خاصيست.

چون فكر می کنند بعدش قرارست چه شود.

حالا قبلش چه بوده كه بعدش چه شود.

٢٩ سالگيمان خيلى خاص بود حالا که ٣١ سالگيمان بخواد فاجعه گردد!

اصلا فراتر از آن...

از صفر تا ٣٠ سالگيمان چه گلى به سرمان زديم
كه حالا از ٣٠ تا ۶۰ نمی توانيم بزنيم.

اما ما هنر و تخصص اصليمان خود زنيست؛یعنى عاشق اين هستیم كه شرايط عادى را بحرانى جلوه دهیم و سپس برایش دنبال راه حل بگرديم.

الآن كسانى كه طلاق گرفتن مردند!؟
يا كسانى كه ازدواج نكردن خيلى درمانده هستند!؟
يا كسانى كه بچه دار نشدند خيلى بدبخت هستند!؟
چه در سر ماست انصافا!؟

لطفا...

ياد بگيريم كه ازدواج و مدرک تحصيلى و بچه و... معيار ارزش گذارى ما نيست.

و اين ها فقط انتخاب ها و تصميماتی هست كه ما در طول زندگى ممكن است بگيريم يا نگيريم‌.

پس هر موضوعى را آن قدر خاص نكنيم
كه جهت مقابلش تبديل به فاجعه گردد.


https://t.me/moshavere_pooya