آری گلم!

آری گلم!
دلم!
حرمت نگه دار
كه اين اشک‌ها
خون‌بهای عمر رفته‌ی من است
سرگذشت كسی كه هيچ‌كس نبود
و هميشه گريه مي كرد
بی مجال انديشه به بغض‌های خود

تا کی مرا گريه كند؟
تا كِی؟
و به كدام مرام بميرد؟

آری گلم!
دلم!
ورق بزن مرا
و به آفتاب فردا بيانديش
كه برای تو طلوع می‌كند
با سلام و عطر آويشن