دوست داشتم

دوست داشتم
میتوانستم قلبم را از جایش بکنم.
تمام احساساتم را خاموش کنم.
بعد با خیال راحت بنشینم؛ پا روی پا بیاندازم و زندگی کنم.
چرا که تمام رنج‌هایم از زمانی شروع شد که فهمیدم احساس دارم.
این احساسات و احساساتی بودن دمار از روزگار آدم درمی‌آورد.
این غم، این عشق، این درد در درون قلبت حبس میشود و تو برای رهایی فریاد میزنی، تلاش میکنی، اشک میریزی و اشک میریزی و اشک میریزی و حتی این اشکها هم نجاتت نمیدهند...
میدانی، دیگر از پس این احساساتی بودن برنمی‌آیم...