از شهرمون رفت و همین!

از شهرمون رفت و همین!
دوستیمون برای همیشه تموم شد🙂💔
(توروخدا بخونید،این متنو با گریه نوشتم😭)
داستان از جایی شروع شد که یروز یه خانواده با یه بچه ی کوچیک اومدن و مستاجر ما شدن،ماهم ارتباطمون باهاشون خیلی خوب بود.
تا اینکه بلخره اون بچه بزرگ شد و من رفتم باهاش دوست شدم،چند وقت باهم بازی میکردیم و یه چند وقت وقفه انداختیم و دیگه خیلی ارتباط نداشتیم.
تا اینکه اون چند وقت گذشت و دوباره مثل قبل کنار هم بودیم.
بازی میکردیم،حرف میزدیم،شیطنت میکردیم و از بدبختیامون بهم میگفتیم.
همچی عادی بود تا اینکه یبار تو تابستون رفتن شمال و تقریبا شهریور ماهش بهمون زنگ زدن و گفتن که بخاطر مشکل کلیوی باباش مجبورن تخلیه کنن و برن گرگان زندگی کنن...
اینکه اون روز و روز تخلیه چی به من گذشت بماند...
ولی دوستی عمیق ما به همین راحتی تموم شد و حتی ما باهم نتونستیم خداحافظی کنیم...
دوستی ای که چندین سال پایدار بود:)
اگه یروزی دوباره بیاد تهران قطعا باهاش دوست میشم...
هنوزم خیلی دوسش دارمممممم😭😭😭😭
خیلی دوست دارم دوباره ببینمش،بغلش کنم،باهاش حرف بزنم،از بدبختیای چند سال اخیرم بهش بگم...
واقعا چرا دیگه دوستیمونو ادامه ندادیم؟
شاید چون تفاوت سنیمون زیاد بود و بزرگ شد و علایقش عوض شد و دیگه دلش نخواست با من دوست باشه...
شایدم دلش میخواد،اما وقت نمیکنه...
دارم سر خودمو شیره میمالم،از همون اول رفاقتمون من بیشتر دوسش داشتم:)
اینم از داستان دوستی ای که از ۷ سالگی شروع شد و ۹ سالگی تموم شد:))))