شاید سخت بتوان گفت که کوچه های این شهر ، نفس می کشند. آخر

شاید سخت بتوان گفت که کوچه های این شهر ، نفس می کشند. آخر لا به لای این هیاهوی مردم و تکاپوی نگاه های لغزان بر یکدیگر و سیر پر تشویش زندگی در رگ ها ، مگر مجال نفس کشیدن باقی می ماند ؟ پاریس را مردمان کشتند . همان مردمانی که قاتل لبخند ها ، ابرهای باران زا ، تپشها، نوازشها و آبادی های کوچک و بزرگ بودن ، حال قاتل این شهرند پاریس اما ، از جان گذشته تر از پیش، همچنان در مقابل مردم و با پاره جامه هایشان ، نقابی رنگارنگ به رخ میگذارد و اینجاست که عاشقان ؛ شفيته و دلداده اش میشوند و او را عروس شهرها می خوانند . با نگاهی گذرا برا قامت فرتوت شهر ، می شود درد را احساس کرد ! میشود دل از کف داد و بهرِ آن از کف دادگی ، سر بر بالین کوچه هایش گذاشت و سخت ، گریست . می شود در آن گم شد و هرگز نگرانِ پیدا شدن نبود چرا که در گورستان ، وجود اجسادِ مرده و زنده بهر دیگری فرقی ندارد پاریس همچو بارقه ای از یاقوت ، در قلب عاشقانش می درخشد و این درخشش زادهٔ همان مهر مادری و ایثار شرمگون طبیعت است که زادگه اوست. پیکرهٔ پاریس حال ، عضوی جدایی ناپذیر از طبیعت است که فرسخها دور تر از زادگاه 6 . خویش ، حبس شده است شاید هرگز نتوانیم قلبهای پر تپش و ذهن های مغشوش خود را آرام کنیم اما خاکستری که از آتش دوزخ بر آن می نشیند، از هر اغتشاشی بیمناک تر است حال باید به فکر شستشو باشیم؛ به فکرِ اخلاص و پاک بودن ! چرا که سرنوشت ،روزی ما را به دست همین طبیعتی می سپارد که از آن گریخته ایم شاید زمان آن است که به سمت و سوی طبیعت ، رهسپار شد . پاریس ؛ ما را فرا می خواند !