جیبارو (Jibaro) یکی از عمیقترین قسمتهای Love, Death + Robots هست

جیبارو (Jibaro) یکی از عمیق‌ترین قسمت‌های Love, Death + Robots هست و بدون هیچ دیالوگی، فقط با تصاویر، رقص، صدا و نمادها، داستان طمع (greed)، هوس/شهوت (lust)، رابطه سمی (toxic relationship) و حتی اشاره به استعمار (colonialism) رو روایت می‌کنه.
چرا به طمع و حرص ربط داره؟
طمع اصلی شخصیت مرد (شوالیه ناشنوا): او تنها کسیه که به خاطر ناشنوایی، از آواز مرگبار پری دریایی (سیرن) در امان می‌مونه. بقیه شوالیه‌ها به خاطر هوس و جذابیت جنسی/صوتی پری، غرق می‌شن و می‌میرن. اما این مرد، به جای اینکه جذب خود پری بشه، فقط به طلا و جواهرات روی بدنش چشم می‌دوزه. طلا اینجا نماد ثروت آسان، غنایم استعماری و مادی‌گرایی کور هست. وقتی به نظر می‌رسه رابطه‌شون داره عاطفی/جنسی می‌شه (رقص نزدیک، بوسه)، ناگهان مرد پری رو بیهوش می‌کنه (با ضربه به سر)، همه طلا و جواهرات رو از بدنش می‌کنه (حتی از لب‌هاش)، و بعد مثل یه شیء دور می‌ندازتش تو رودخونه. این صحنه خیلی خشن و شبیه به تجاوز و غارت فیلم‌برداری شده – نه عشق، بلکه استفاده و دور انداختن. طمعش اون‌قدر قویه که حتی لحظه‌ای جذابیت جنسی رو فدای طلا می‌کنه.
پری هم بی‌تقصیر نیست: پری هم به خاطر کنجکاوی و هوس (lust) به سمت مرد می‌ره، چون برای اولین بار کسی تحت تأثیر آوازش قرار نگرفته. او هم مرد رو به عنوان "شکار جدید" یا "چیزی متفاوت" می‌خواد، نه عشق واقعی. پس هر دو طرف برای دلایل اشتباه جذب هم می‌شن: یکی برای طلا (طمع مادی)، یکی برای هیجان شکست‌ناپذیری (هوس قدرت/تازگی).