آنان که سبز را دوست دارند در حقیقت عاشق نفس زمین اند

آنان که سبز را دوست دارند، در حقیقت عاشق نفسِ زمین اند.
سبز برایشان فقط یک رنگ نیست؛ نفسِ کشیده ی برگ هاست در سکوتِ جنگل، نرمشِ علف هاست زیر پای باران، و آوازِ کهنِ رویش.

آنان که سبز را می‌طلبند، تشنه ی آرامشِ چشم اندازهای بی انتها هستند. سبز، رنگِ قرارِ دیده است؛ رنگی که دنیا را نه شروع می‌کند و نه تمام، بلکه در میانه ی ابدیت می‌نشاند، جایی که زمان، سبز می‌شود و آرام.

دلشان باغِ مخفی است؛ برگ‌هایشان همیشه تازه، حتی در پاییز. سبز در نگاهشان، یادگاری از بهارهای نخستین جهان است؛ رازِ سبز بودن را می‌دانند: سبز، رنگِ صبر است، رنگِ ریشه دواندن در تاریکی و سر برآوردن به سوی نور.

آنان که سبز را دوست دارند، پروانه‌های بی قفسی هستند که بال‌هایشان را به برگ سپرده‌اند و در هوای نمناکِ بعد از باران، پرواز را با آسودگی عوض کرده‌اند. سبز، خانه ی روحشان است؛ خانه‌ای که دیوارهایش آسمان را می‌بیند و فرشِ آن، فرشی از مه بهاری است.

و شاید سبز، برایشان یک دعوتِ مخفی است:
دعوت به رشد،
دعوت به زنده بودنِ بی سر و صدا،
دعوت به این که همیشه، جایی در درونشان، بهاری باشد که هیچ برگی از آن نمی‌ریزد.

آنان که سبز را دوست دارند،
دریایی از آرامش را در یک برگ جای داده‌اند،
و جهان را با چشمانی تماشا می‌کنند
که همیشه،
همیشه،
سبز است.
@m4654
@leylaaa8
#سبز #رنگ_مورد_علاقه