ویو الین
ویو الین
ساعت نزدیک یازده شب بود که ماشین اراد جلوی در خانه متوقف شد. دستم روی دستگیره ماند. نمیدانم چرا، اما دلم نمیخواست پیاده شوم. انگار آن خانه پشت در، بیشتر از هر جای دیگری دنیا از من انرژی میگرفت.
اراد: الین، رسیدیم. حالت خوبه؟
+ آره... خوبم.
اراد:مطمئنی؟ امروز یه جورایی حواست جای دیگه بود.
+ چیزی نیست. برو، دیرت شده.
اراد آهی کشید و نگاهم کرد.
اراد: اگه یه روزی خسته شدی از اینکه تنهایی همهچی رو تحمل کنی، لازم نیست وانمود کنی قویای. باشه؟
لبخند کمرنگی زدم.
+ باشه.
پیاده شدم، در ماشین را بستم و بدون اینکه منتظر بمانم اراد چیزی بگوید، به سمت در خانه رفتم,هنوز کلید را داخل قفل نچرخانده بودم که صدای باز شدن در از داخل آمد.
تهیونگ.
با چهرهای که از عصبانیت سرخ شده بود، مقابلم ایستاده بود.
_ کجا بودی؟
+ بیرون.
_ بیرون؟!
صدایش آنقدر بلند بود که ناخودآگاه پلکهایم را روی هم گذاشتم.
_ بهت نگفتم حق نداری بری بیرون؟!
\+ من دیگه بچه نیستم.
دستش محکم به بازویم خورد و مرا به عقب هل داد. تعادلم را از دست دادم و به دیوار کنار در برخورد کردم. قبل از اینکه بتوانم خودم را جمع کنم، ضربهای به صورتم خورد.
سرم به سمت دیگری چرخید,چند لحظه همهچیز ساکت شد,صدای نفسهای سنگینش را میشنیدم.
_ هنوزم میخوای زبون درازی کنی؟!
دست روی صورتم گذاشتم. اشک از چشمم سرازیر شد، اما این بار نه از درد.
از چیزی که سالها درونم جمع شده بود.
از خستگی.
از نفرت.
از اینکه حتی نمیتوانستم در خانهای که اسمش خانه بود، احساس امنیت کنم.
+ بسه...
صدایم آنقدر ضعیف بود که شاید خودش هم نشنید.
_ چی گفتی؟
+ گفتم بسه!
این بار صدایم بلندتر شد،تهیونگ یک قدم جلو آمد.
_ با من اینطوری حرف میزنی؟!
+ آره! با تو حرف میزنم! با خودت! با همون آدمی که اسمش رو گذاشتن پدر من!
مینجون که از اتاق نشیمن بیرون آمده بود، با چشمهای گرد شده به ما نگاه میکرد.
_ الین، خفه شو!
اما من دیگر نمیتوانستم خفه شوم!
+ چرا؟! چرا همیشه باید خفه بشم؟! چرا هر وقت دهن باز میکنم باید بترسم که قراره چی کار کنی؟!
تهیونگ دستش را بالا برد، اما این بار عقب نرفتم. فقط به دستش نگاه کردم و بعد مستقیم به چشمهایش.
+ بزن! بزن دیگه! مگه کار دیگهای هم بلدی؟! از وقتی یادمه همین کار رو کردی! هر وقت عصبانی شدی، هر وقت اشتباه کردم، هر وقت حتی یه حرفی زدم که خوشت نیومد! فقط دستت رو بلند کردی!
صدایم شکست.
اشکهایم بیوقفه روی صورتم میریختند.
+ منم بچه بودم، بابا! منم پنج سالم بود وقتی مامان مرد! پنج سالم بود! تو فکر کردی من نمیفهمیدم چی شده؟! فکر کردی چون بچه بودم، درد نمیکشیدم؟!
تهیونگ ساکت شد.
+ من مامانم رو از دست دادم! اون تنها کسی بود که وقتی میترسیدم، بغلم میکرد! تنها کسی بود که وقتی گریه میکردم، نمیگفت ساکت شو! بعدش چی شد؟! تو شدی پدرم! ولی تو حتی یه بار هم سعی نکردی جای خالی اون رو برام پر کنی!
دستم را روی دهانم گذاشتم، اما گریهام بند نمیآمد.
+ تو مینجون رو دوست داشتی! همیشه! هرچی میخواست براش فراهم کردی! هر بار که مریض شد، شب تا صبح کنارش بودی! هر بار که ناراحت شد، بغلش کردی! ولی من چی؟! من اگه مریض میشدم، باید خودم از پسش برمیاومدم! اگه اشتباه میکردم، کتک میخوردم! اگه گریه میکردم، چند روز توی زیرزمین زندانی میشدم!
مینجون با صدای لرزان گفت:
~ بابا...
اما تهیونگ حتی نگاهش نکرد.
چشمهایش روی من ثابت مانده بود. انگار برای اولین بار صدایم را میشنید؛ نه صدای دخترش، بلکه صدای تمام سالهایی که پشت درهای بسته خفه شده بودند.
+ میدونی چند بار پشت در اتاق نشیمن وایسادم، فقط برای اینکه صدای خندیدن شما رو بشنوم؟! میدونی چند بار دلم خواست بیام بشینم کنارتون، ولی ترسیدم یه چیزی بگی و دوباره مجبور بشم برگردم اتاقم؟!
دستم را روی سینهام گذاشتم.
+ من هیچوقت هدیه گرون نخواستم! لباس برند نخواستم! پول نخواستم! من فقط یه بار میخواستم وقتی میام جلوت، ازم بپرسی روزم چطور بوده! یه بار! فقط یه بار میخواستم وقتی میگم بابا، تو هم حس کنی واقعاً پدر منی!
صدای هقهقم فضای خانه را پر کرده بود.
+ هفت سال پیش باخودم گفتم هر پدری لیاقت لقب پدر رو نداره! هفت سال! اون موقع ده سالم بود! ده سالم بود و اینقدر ازت ناامید شده بودم که این حرف رو زدم!
تهیونگ لبهایش را باز کرد، اما حرفی نزد.
+ من دیگه ازت چیزی نمیخوام! نه محبتت، نه توجهت، نه حتی یه عذرخواهی که مجبور بشی به زبون بیاری! چون نمیخوام یه روز دیگه منتظر باشم! نمیخوام هر بار که صدای قدمهات رو میشنوم، قلبم تند بزنه! نمیخوام از پدر خودم بترسم!
با پشت دست اشکهایم را پاک کردم.
#تابع_قوانین_ویسگون
ساعت نزدیک یازده شب بود که ماشین اراد جلوی در خانه متوقف شد. دستم روی دستگیره ماند. نمیدانم چرا، اما دلم نمیخواست پیاده شوم. انگار آن خانه پشت در، بیشتر از هر جای دیگری دنیا از من انرژی میگرفت.
اراد: الین، رسیدیم. حالت خوبه؟
+ آره... خوبم.
اراد:مطمئنی؟ امروز یه جورایی حواست جای دیگه بود.
+ چیزی نیست. برو، دیرت شده.
اراد آهی کشید و نگاهم کرد.
اراد: اگه یه روزی خسته شدی از اینکه تنهایی همهچی رو تحمل کنی، لازم نیست وانمود کنی قویای. باشه؟
لبخند کمرنگی زدم.
+ باشه.
پیاده شدم، در ماشین را بستم و بدون اینکه منتظر بمانم اراد چیزی بگوید، به سمت در خانه رفتم,هنوز کلید را داخل قفل نچرخانده بودم که صدای باز شدن در از داخل آمد.
تهیونگ.
با چهرهای که از عصبانیت سرخ شده بود، مقابلم ایستاده بود.
_ کجا بودی؟
+ بیرون.
_ بیرون؟!
صدایش آنقدر بلند بود که ناخودآگاه پلکهایم را روی هم گذاشتم.
_ بهت نگفتم حق نداری بری بیرون؟!
\+ من دیگه بچه نیستم.
دستش محکم به بازویم خورد و مرا به عقب هل داد. تعادلم را از دست دادم و به دیوار کنار در برخورد کردم. قبل از اینکه بتوانم خودم را جمع کنم، ضربهای به صورتم خورد.
سرم به سمت دیگری چرخید,چند لحظه همهچیز ساکت شد,صدای نفسهای سنگینش را میشنیدم.
_ هنوزم میخوای زبون درازی کنی؟!
دست روی صورتم گذاشتم. اشک از چشمم سرازیر شد، اما این بار نه از درد.
از چیزی که سالها درونم جمع شده بود.
از خستگی.
از نفرت.
از اینکه حتی نمیتوانستم در خانهای که اسمش خانه بود، احساس امنیت کنم.
+ بسه...
صدایم آنقدر ضعیف بود که شاید خودش هم نشنید.
_ چی گفتی؟
+ گفتم بسه!
این بار صدایم بلندتر شد،تهیونگ یک قدم جلو آمد.
_ با من اینطوری حرف میزنی؟!
+ آره! با تو حرف میزنم! با خودت! با همون آدمی که اسمش رو گذاشتن پدر من!
مینجون که از اتاق نشیمن بیرون آمده بود، با چشمهای گرد شده به ما نگاه میکرد.
_ الین، خفه شو!
اما من دیگر نمیتوانستم خفه شوم!
+ چرا؟! چرا همیشه باید خفه بشم؟! چرا هر وقت دهن باز میکنم باید بترسم که قراره چی کار کنی؟!
تهیونگ دستش را بالا برد، اما این بار عقب نرفتم. فقط به دستش نگاه کردم و بعد مستقیم به چشمهایش.
+ بزن! بزن دیگه! مگه کار دیگهای هم بلدی؟! از وقتی یادمه همین کار رو کردی! هر وقت عصبانی شدی، هر وقت اشتباه کردم، هر وقت حتی یه حرفی زدم که خوشت نیومد! فقط دستت رو بلند کردی!
صدایم شکست.
اشکهایم بیوقفه روی صورتم میریختند.
+ منم بچه بودم، بابا! منم پنج سالم بود وقتی مامان مرد! پنج سالم بود! تو فکر کردی من نمیفهمیدم چی شده؟! فکر کردی چون بچه بودم، درد نمیکشیدم؟!
تهیونگ ساکت شد.
+ من مامانم رو از دست دادم! اون تنها کسی بود که وقتی میترسیدم، بغلم میکرد! تنها کسی بود که وقتی گریه میکردم، نمیگفت ساکت شو! بعدش چی شد؟! تو شدی پدرم! ولی تو حتی یه بار هم سعی نکردی جای خالی اون رو برام پر کنی!
دستم را روی دهانم گذاشتم، اما گریهام بند نمیآمد.
+ تو مینجون رو دوست داشتی! همیشه! هرچی میخواست براش فراهم کردی! هر بار که مریض شد، شب تا صبح کنارش بودی! هر بار که ناراحت شد، بغلش کردی! ولی من چی؟! من اگه مریض میشدم، باید خودم از پسش برمیاومدم! اگه اشتباه میکردم، کتک میخوردم! اگه گریه میکردم، چند روز توی زیرزمین زندانی میشدم!
مینجون با صدای لرزان گفت:
~ بابا...
اما تهیونگ حتی نگاهش نکرد.
چشمهایش روی من ثابت مانده بود. انگار برای اولین بار صدایم را میشنید؛ نه صدای دخترش، بلکه صدای تمام سالهایی که پشت درهای بسته خفه شده بودند.
+ میدونی چند بار پشت در اتاق نشیمن وایسادم، فقط برای اینکه صدای خندیدن شما رو بشنوم؟! میدونی چند بار دلم خواست بیام بشینم کنارتون، ولی ترسیدم یه چیزی بگی و دوباره مجبور بشم برگردم اتاقم؟!
دستم را روی سینهام گذاشتم.
+ من هیچوقت هدیه گرون نخواستم! لباس برند نخواستم! پول نخواستم! من فقط یه بار میخواستم وقتی میام جلوت، ازم بپرسی روزم چطور بوده! یه بار! فقط یه بار میخواستم وقتی میگم بابا، تو هم حس کنی واقعاً پدر منی!
صدای هقهقم فضای خانه را پر کرده بود.
+ هفت سال پیش باخودم گفتم هر پدری لیاقت لقب پدر رو نداره! هفت سال! اون موقع ده سالم بود! ده سالم بود و اینقدر ازت ناامید شده بودم که این حرف رو زدم!
تهیونگ لبهایش را باز کرد، اما حرفی نزد.
+ من دیگه ازت چیزی نمیخوام! نه محبتت، نه توجهت، نه حتی یه عذرخواهی که مجبور بشی به زبون بیاری! چون نمیخوام یه روز دیگه منتظر باشم! نمیخوام هر بار که صدای قدمهات رو میشنوم، قلبم تند بزنه! نمیخوام از پدر خودم بترسم!
با پشت دست اشکهایم را پاک کردم.
#تابع_قوانین_ویسگون
- ۳۱۴
- ۰۱ آذر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط