اِی دِلبریت دِلــهُره ی حضرت آدم

اِی دِلبریت دِلــهُره ی حضرت آدم
پِلکی بزن و دلهُره ام باش دَمادَم

پِلکـــی بزن از پِلک تو اِلهـــــام بگیرم
تا کاسه ی تَنبور و سه تاری بتراشم

هر مــــاه تَه چاه نشد حَضرت یوسف
هر باکره ای هم نَشَوَد حَضرت مریم

گاهی غَزلم، گُم شُدن رَخش بَهانست
تَهمیــنه شَـود هَمدم تنهایــــی رُستم

تَهمینه شَود بستر لالایی سُهراب
تَهمینه شَود یک غَم تاریخی مُبهَم

تَهمینه یِ من، تَرس من این است نباشد
بابِ دلت این رُستم بـــی رخشِ پر از غَم

این رستم مَعمولیه ساده که غَریب است
حَتــــی وَســــط ایل خودش در وَطنش، بَم

ناچاری ازین فاصله هایی که زیادند
ناچاری ازین مُردن تَدریجیِ کـم کم🥀

هرجا بروَم شَهر پُر از چاه و شُغاد است
بگذار بمانـــــم کـــــــه فدای تـــو بگردم

من ناروَن صاعقـــه خورده تو گُل سُرخ
تو سَبز بمان من به درک من به جهنم

#حامد_عسکری