کپشن مطالعه شود...👇🏼
کپشن مطالعه شود...👇🏼
ش🌷هید سید علیرضا سیدنور
تولد: ۱۳۸۲/۰۱/۱۶
ش🌷هادت: ۱۴۰۴/۱۲/۱۲
محل ش🌷هادت: خوزستان دارخوین
مزار: گلزار ش🌷هدای اهواز
ش🌷هید جنگ رمضان که در حمله جنایتکارانه آمریکایی/صهیونیستی به ش🌷هادت رسید.
به نقل از مادر ش🌷هید:
یادم هست موقع رفتنش او را در آغوش گرفتم و با هم عکسی گرفتیم حال و هوای عجیبی داشت وقتی سرش را میبوسیدم و بویش میکردم در دلم احساس میکردم این آخرین باری است که پسرم را بغل میکنم.
پدرش و عمویش که آمده بودند او را برسانند به شوخی گفتند: «دیگر بس است، چقدر خداحافظیتان طول کشید.»، اما دل کندن برایم سخت بود علیرضا محکم مرا در آغوش گرفت و بعد راهی شد همان لحظه در دل حس کردم که این آخرین باری است که او را در آغوش میگیرم.
خبر ش🌷هادت:
شب شهادت علیرضا بیقرار بودم نمیتوانستم داخل خانه بنشینم در حیاط قدم میزدم حتی افطاری هم آماده کرده بودم، اما از شدت فکر و نگرانی که داشتم سوخت.
حدود ساعت هشت بود که از شدت استرس دم در نشسته بود که صدای انفجاری بلند شد انفجاری که انگار مستقیم به قلبم خورد بیاختیار دستم را روی قلبم گذاشتم نگاهم به کفشهای علیرضا که دم در گذاشته بودند افتاد با پا به آنها زدم و گفتم: «این کفشها اینجا چه کار میکنند؟»
نزدیک افطار بود همسر به خانه رسید من که هنوز در حیاط بودم حال و هوای عجیبی داشتم در دلم حس میکردم اتفاقی افتاده است نمیخواستم حس بدم را..
ش🌷هید سید علیرضا سیدنور
تولد: ۱۳۸۲/۰۱/۱۶
ش🌷هادت: ۱۴۰۴/۱۲/۱۲
محل ش🌷هادت: خوزستان دارخوین
مزار: گلزار ش🌷هدای اهواز
ش🌷هید جنگ رمضان که در حمله جنایتکارانه آمریکایی/صهیونیستی به ش🌷هادت رسید.
به نقل از مادر ش🌷هید:
یادم هست موقع رفتنش او را در آغوش گرفتم و با هم عکسی گرفتیم حال و هوای عجیبی داشت وقتی سرش را میبوسیدم و بویش میکردم در دلم احساس میکردم این آخرین باری است که پسرم را بغل میکنم.
پدرش و عمویش که آمده بودند او را برسانند به شوخی گفتند: «دیگر بس است، چقدر خداحافظیتان طول کشید.»، اما دل کندن برایم سخت بود علیرضا محکم مرا در آغوش گرفت و بعد راهی شد همان لحظه در دل حس کردم که این آخرین باری است که او را در آغوش میگیرم.
خبر ش🌷هادت:
شب شهادت علیرضا بیقرار بودم نمیتوانستم داخل خانه بنشینم در حیاط قدم میزدم حتی افطاری هم آماده کرده بودم، اما از شدت فکر و نگرانی که داشتم سوخت.
حدود ساعت هشت بود که از شدت استرس دم در نشسته بود که صدای انفجاری بلند شد انفجاری که انگار مستقیم به قلبم خورد بیاختیار دستم را روی قلبم گذاشتم نگاهم به کفشهای علیرضا که دم در گذاشته بودند افتاد با پا به آنها زدم و گفتم: «این کفشها اینجا چه کار میکنند؟»
نزدیک افطار بود همسر به خانه رسید من که هنوز در حیاط بودم حال و هوای عجیبی داشتم در دلم حس میکردم اتفاقی افتاده است نمیخواستم حس بدم را..
- ۵۲۵
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط