فیک تاج سلطنتی (The Royal Crown)
پارت ۱۶
بعد خیلی آهسته اضافه کرد:
`+ فقط… نمی‌خوام اذیتت کنه.`
نگاهش کردم. دلم می‌خواست چیزی بگویم؛ چیزی بیشتر از یک جواب رسمی. اما فقط توانستم سرم را پایین بیاورم.
`- برمی‌گردم، شاهدخت.`
---
نامه را به محافظ خودم دادم تا از راه امن برای مقصدش بفرستد. نامه کوتاه بود؛ گزارشی رمزگذاری‌شده درباره‌ی وضعیت من و اینکه هنوز همه‌چیز تحت کنترل است.
اما وقتی کار نامه تمام شد، به جای برگشتن مستقیم به قصر، مسیرم را به طرف بخش قدیمی شهر تغییر دادم.
جایی که کوچه‌های سنگ‌فرش‌شده و باریک داشت؛ ساختمان‌ها قدیمی‌تر بودند و پشت پنجره‌های کوچکشان، مغازه‌های عجیبی پنهان شده بود. بوی نان تازه، دود زغال، بارانِ باقی‌مانده روی زمین و ادویه‌های تند در هوا پیچیده بود.
مقصد من، مغازه‌ای کوچک و مخفی بود که اولیویا قبلاً از آن حرف زده بود.
مغازه‌ی پیرمردی که وسایل شرقی می‌فروخت؛ زیورآلات، بادبزن، پارچه، جعبه‌های چوبی، سنجاق‌سر و چیزهایی که بعضی‌هایشان به‌صورت قانونی وارد کشور نشده بودند.
روی تابلوی چوبی و کهنه‌ی بالای در نوشته شده بود:
**«اشیای شرقی و یادگارهای دوردست»**
در را باز کردم.
زنگوله‌ی کوچکی بالای در صدا داد.
هنوز پایم کامل داخل مغازه نگذاشته بودم که پیرمرد پشت پیشخوان، با دیدن لباس مرتب و حالت جدی من، رنگش مثل شیر بی‌رنگ شد.
دست‌هایش را بالا آورد و با وحشت گفت:
`پیرمرد: خواهش می‌کنم منو دستگیر نکنید! به خدا دیگه قاچاق نمی‌کنم!`
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
بعد گفتم:
`- کی خواست تو رو دستگیر کنه؟ شاهدخت از مغازه‌ی شما خوشش اومده. منم اومدم براشون خرید کنم، چون خودشون خسته بودن.`
پیرمرد پلک زد.
`پیرمرد: یعنی… یعنی من رو لو ندادید؟`
`- نه.`
پیرمرد آن‌قدر محکم نفسش را بیرون داد که موهای سفید روی پیشانی‌اش تکان خورد.
`پیرمرد: خدا خیرتون بده! من تا سه ثانیه‌ی دیگه داشتم مغازه رو می‌سپردم به گربه‌ی کوچه بغلی!`
این‌بار نتوانستم جلوی لبخندم را بگیرم.
`- به نظرم گربه مدیر بهتری می‌شه. ولی فعلاً وسایل خوبت رو نشونم بده.`
چشم‌های پیرمرد برق زد.
`پیرمرد: برای شاهدخت؟ بهترین‌ها رو دارم. چیزایی که موهای یک پرنسس رو از تاج هم قشنگ‌تر می‌کنه!`
---
مغازه پر از نور کم‌رنگ و عطر چوب کهنه بود. قفسه‌های بلندش از جعبه‌های کوچک، پارچه‌های ابریشمی، مهره‌های رنگی و آویزهای ظریف پر شده بودند.
من به تک‌تک وسایل نگاه کردم.
اولیویا دیشب گفته بود از این زیورهای شرقی خوشش می‌آید؛ از وسایلی که هم زیبا بودند، هم داستانی پشتشان داشتند. پس تصمیم گرفتم برایش چیزهایی بخرم که هرکدامشان شبیه بخشی از شخصیت خودش باشند.
اولین چیزی که برداشتم، **سنجاق‌سر شمشیر نقره‌ای با آویزهای کریستالی** بود.
بدنه‌ی آن بلند و باریک بود؛ مانند شمشیری ظریف که برای قرارگرفتن میان موهای بلند طراحی شده باشد. بالای سنجاق، دسته‌ی شمشیر با نقش‌های نقره‌ای کار شده بود و از دو طرفش زنجیرهای نازک آویزان بود. در انتهای زنجیرها، مهره‌های شفاف و کریستالی می‌درخشیدند.
این سنجاق کاربردی بود؛ می‌شد آن را در گیسوی جمع‌شده یا شینیون قرار داد تا موها محکم نگه داشته شوند. اما آویزهایش با هر حرکت سر، نرم تکان می‌خوردند و برق می‌زدند.
کنارش، **سنجاق‌سر شمشیر طلایی با مهره‌های قرمز** بود.
رنگ طلایی‌اش گرم‌تر بود و دسته‌اش فرم پیچیده‌تری داشت. از آن زنجیرهایی آویزان بود که میانشان سنگ‌های قرمز تیره، مهره‌های اشکی‌شکل و آویزهای ریز طلایی دیده می‌شد.
این یکی را برای روزهایی انتخاب کردم که اولیویا می‌خواست لباس‌های رسمی‌تر بپوشد؛ برای مهمانی، مراسم یا حتی فقط برای اینکه با یک نگاه، همه بفهمند بهتر است با او بحث نکنند.
بعد چشمم به زیباترینشان افتاد.
**سنجاق‌سر پرنده‌ی آبی روی شاخه‌ی شکوفه‌دار.**
یک پرنده‌ی کوچک با بال‌های آبی، زرد و سبز روی شاخه‌ای طلایی نشسته بود. پشت آن، شکوفه‌های سفید پنج‌پر با مرواریدهای ریز وسطشان دیده می‌شد. دم بلند پرنده، به رنگ آبی تیره و سفید بود و حالتی داشت که انگار همین حالا می‌خواهد از روی شاخه بلند شود.
پیرمرد گفت این پرنده نماد امید و آزادی است.
همان لحظه به اولیویا فکر کردم.
به چشم‌هایش وقتی از قوانین قصر خسته می‌شد.
به خنده‌هایش وقتی برای چند ساعت، پرنسس‌بودن را فراموش می‌کرد.
و به اینکه چقدر دلش می‌خواست آزاد باشد.
آن را بدون مکث انتخاب کردم.
بعد، یک **سنجاق‌سر نقره‌ای بلند با زنجیر مرواریدی** برداشتم. طراحی‌اش ساده‌تر بود؛ یک میله‌ی نقره‌ای صیقلی که در بالای آن قطعه‌ای ظریف قرار داشت و زنجیری از کنارش پایین می‌آمد. مرواریدهای سفید کوچک و آویزهای اشکی شفاف، ظاهر آن را بسیار لطیف می‌کردند.
بعد خیلی آهسته اضافه کرد:
`+ فقط… نمی‌خوام اذیتت کنه.`
نگاهش کردم. دلم می‌خواست چیزی بگویم؛ چیزی بیشتر از یک جواب رسمی. اما فقط توانستم سرم را پایین بیاورم.
`- برمی‌گردم، شاهدخت.`
---
نامه را به محافظ خودم دادم تا از راه امن برای مقصدش بفرستد. نامه کوتاه بود؛ گزارشی رمزگذاری‌شده درباره‌ی وضعیت من و اینکه هنوز همه‌چیز تحت کنترل است.
اما وقتی کار نامه تمام شد، به جای برگشتن مستقیم به قصر، مسیرم را به طرف بخش قدیمی شهر تغییر دادم.
جایی که کوچه‌های سنگ‌فرش‌شده و باریک داشت؛ ساختمان‌ها قدیمی‌تر بودند و پشت پنجره‌های کوچکشان، مغازه‌های عجیبی پنهان شده بود. بوی نان تازه، دود زغال، بارانِ باقی‌مانده روی زمین و ادویه‌های تند در هوا پیچیده بود.
مقصد من، مغازه‌ای کوچک و مخفی بود که اولیویا قبلاً از آن حرف زده بود.
مغازه‌ی پیرمردی که وسایل شرقی می‌فروخت؛ زیورآلات، بادبزن، پارچه، جعبه‌های چوبی، سنجاق‌سر و چیزهایی که بعضی‌هایشان به‌صورت قانونی وارد کشور نشده بودند.
روی تابلوی چوبی و کهنه‌ی بالای در نوشته شده بود:
**«اشیای شرقی و یادگارهای دوردست»**
در را باز کردم.
زنگوله‌ی کوچکی بالای در صدا داد.
هنوز پایم کامل داخل مغازه نگذاشته بودم که پیرمرد پشت پیشخوان، با دیدن لباس مرتب و حالت جدی من، رنگش مثل شیر بی‌رنگ شد.
دست‌هایش را بالا آورد و با وحشت گفت:
`پیرمرد: خواهش می‌کنم منو دستگیر نکنید! به خدا دیگه قاچاق نمی‌کنم!`
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
بعد گفتم:
`- کی خواست تو رو دستگیر کنه؟ شاهدخت از مغازه‌ی شما خوشش اومده. منم اومدم براشون خرید کنم، چون خودشون خسته بودن.`
پیرمرد پلک زد.
`پیرمرد: یعنی… یعنی من رو لو ندادید؟`
`- نه.`
پیرمرد آن‌قدر محکم نفسش را بیرون داد که موهای سفید روی پیشانی‌اش تکان خورد.
`پیرمرد: خدا خیرتون بده! من تا سه ثانیه‌ی دیگه داشتم مغازه رو می‌سپردم به گربه‌ی کوچه بغلی!`
این‌بار نتوانستم جلوی لبخندم را بگیرم.
`- به نظرم گربه مدیر بهتری می‌شه. ولی فعلاً وسایل خوبت رو نشونم بده.`
چشم‌های پیرمرد برق زد.
`پیرمرد: برای شاهدخت؟ بهترین‌ها رو دارم. چیزایی که موهای یک پرنسس رو از تاج هم قشنگ‌تر می‌کنه!`
---
مغازه پر از نور کم‌رنگ و عطر چوب کهنه بود. قفسه‌های بلندش از جعبه‌های کوچک، پارچه‌های ابریشمی، مهره‌های رنگی و آویزهای ظریف پر شده بودند.
من به تک‌تک وسایل نگاه کردم.
اولیویا دیشب گفته بود از این زیورهای شرقی خوشش می‌آید؛ از وسایلی که هم زیبا بودند، هم داستانی پشتشان داشتند. پس تصمیم گرفتم برایش چیزهایی بخرم که هرکدامشان شبیه بخشی از شخصیت خودش باشند.
اولین چیزی که برداشتم، **سنجاق‌سر شمشیر نقره‌ای با آویزهای کریستالی** بود.
بدنه‌ی آن بلند و باریک بود؛ مانند شمشیری ظریف که برای قرارگرفتن میان موهای بلند طراحی شده باشد. بالای سنجاق، دسته‌ی شمشیر با نقش‌های نقره‌ای کار شده بود و از دو طرفش زنجیرهای نازک آویزان بود. در انتهای زنجیرها، مهره‌های شفاف و کریستالی می‌درخشیدند.
این سنجاق کاربردی بود؛ می‌شد آن را در گیسوی جمع‌شده یا شینیون قرار داد تا موها محکم نگه داشته شوند. اما آویزهایش با هر حرکت سر، نرم تکان می‌خوردند و برق می‌زدند.
کنارش، **سنجاق‌سر شمشیر طلایی با مهره‌های قرمز** بود.
رنگ طلایی‌اش گرم‌تر بود و دسته‌اش فرم پیچیده‌تری داشت. از آن زنجیرهایی آویزان بود که میانشان سنگ‌های قرمز تیره، مهره‌های اشکی‌شکل و آویزهای ریز طلایی دیده می‌شد.
این یکی را برای روزهایی انتخاب کردم که اولیویا می‌خواست لباس‌های رسمی‌تر بپوشد؛ برای مهمانی، مراسم یا حتی فقط برای اینکه با یک نگاه، همه بفهمند بهتر است با او بحث نکنند.
بعد چشمم به زیباترینشان افتاد.
**سنجاق‌سر پرنده‌ی آبی روی شاخه‌ی شکوفه‌دار.**
یک پرنده‌ی کوچک با بال‌های آبی، زرد و سبز روی شاخه‌ای طلایی نشسته بود. پشت آن، شکوفه‌های سفید پنج‌پر با مرواریدهای ریز وسطشان دیده می‌شد. دم بلند پرنده، به رنگ آبی تیره و سفید بود و حالتی داشت که انگار همین حالا می‌خواهد از روی شاخه بلند شود.
پیرمرد گفت این پرنده نماد امید و آزادی است.
همان لحظه به اولیویا فکر کردم.
به چشم‌هایش وقتی از قوانین قصر خسته می‌شد.
به خنده‌هایش وقتی برای چند ساعت، پرنسس‌بودن را فراموش می‌کرد.
و به اینکه چقدر دلش می‌خواست آزاد باشد.
آن را بدون مکث انتخاب کردم.
بعد، یک **سنجاق‌سر نقره‌ای بلند با زنجیر مرواریدی** برداشتم. طراحی‌اش ساده‌تر بود؛ یک میله‌ی نقره‌ای صیقلی که در بالای آن قطعه‌ای ظریف قرار داشت و زنجیری از کنارش پایین می‌آمد. مرواریدهای سفید کوچک و آویزهای اشکی شفاف، ظاهر آن را بسیار لطیف می‌کردند.
- ۲۰.۰k
- ۲۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
