من و شب و تنهایی و غم...یه عمره رفیقیم...

من و شب و تنهایی و غم...یه عمره رفیقیم...
عادتمونه تو دلتنگی دست همو میگیریم...
من...یه گمشده ی تنهام...دنیای بی اونو نمیخوام...بخدا نمیخوام...

منم و حسرت اون،شب و خیابون،صدای بارون،این دل داغون...
من و این دل دیوونه، پی نشونه،کجای دنیاست،خدامیدونه...

خدامیدونه...
نگاهم به یادگاریش،که تو گردنم هست،خودش برام بست،دیوونه کنندست...
که خاطره هاش باشه،خودش نباشه،رو زخم کهنم از درد دوریش نمک بپاشه...

تصویر این روزای من...مثل یه بغض شکستنه...
به سمت قله ی سقوط بار سفر رو بستنه...
اون که نیست دلم بهونه گیر شده...اون میدونه واسه برگشت دیر شده...
دیر شده...

منم و حسرت اون
شب و خیابون
صدای بارون
این دل داغون...