when silence became scream p3
در طبقهی بالاتر، جایی دورتر از سالنهای ادیشن، در یکی از استودیوهای تمرین، موسیقی ناگهان قطع شد.
«از اول.»
صدای مردانه، محکم اما خسته، در اتاق پیچید.
کریستوفر بنگچان وسط سالن ایستاده بود؛ تیشرت مشکی، شلوار راحتی تیره، موهایی کمی بههمریخته از تمرین، و نگاهی که همزمان میتوانست به آدم آرامش بدهد و وادارش کند بهتر کار کند.
او لیدر استری کیدز بود؛ کسی که همیشه هوای بقیه را داشت، حتی وقتی خودش خستهتر از همه بود.
عرق از کنار شقیقهاش پایین آمده بود، اما مثل همیشه آخرین کسی بود که به خستگی خودش اهمیت میداد.
لینو کنار آینه بطری آبش را برداشت و گفت:
«اگه یه بار دیگه بگی از اول، من همینجا محو میشم.»
چانگبین خندید.
«تو محو نمیشی. فقط دراز میکشی و وانمود میکنی مُردی.»
هان روی زمین نشست.
«که اتفاقاً تاکتیک خیلی خوبیه.»
هیونجین موهایش را از صورتش کنار زد و نفسنفسزنان گفت:
«من دیگه پا ندارم. رسماً ندارم.»
فلیکس با آن لحن آرام و دوستداشتنیاش گفت:
«ولی خوب بود. مخصوصاً بخش آخر.»
سونگمین بیرحمانه جواب داد:
«نه. هنوز تمیز نیست.»
جونگین از ته سالن گفت:
«چرا حس میکنم هر بار که خوب میزنیم، سونگمین هیونگ بیشتر ناراحت میشه؟»
چند نفر خندیدند.
بنگچان بطری آبش را برداشت و کمی نوشید.
لبخندی کمرنگ گوشهی لبش نشست، اما خستگی پشت چشمهایش هنوز بود
در همان لحظه، درِ استودیو باز شد و یکی از کارکنان وارد شد.
«چان، آقای پارک میخوان بعد از تمرین چند دقیقه بیاید دفتر.»
لبخند محو شد.
خیلی کوتاه. خیلی نامحسوس.
اما همه دیدند.
هیونجین زیرلب گفت: «باز چی؟»
کارمند ادامه داد:
«و یه چیز دیگه. امروز یه سری از کارآموزها ادیشن داخلی دارن. ممکنه یکی دو نفر رو برای پروژههای آینده بررسی کنن.»
چانگبین ابرو بالا انداخت.
«باز کارآموز جدید؟»
لینو بیعلاقه گفت:
«امیدوارم حداقل بتونه از پس فشارش بربیاد.»
سونگمین با لحن خشک همیشگیاش گفت:
«اینجا کسی با امید جلو نمیره.»
کارمند رفت و در بسته شد.
چند ثانیه سکوت شد.
بنگچان بطری را پایین آورد.
«پنج دقیقه استراحت. بعد ادامه میدیم.»
اعضا پخش شدند. بعضی روی زمین نشستند، بعضی کنار پنجره رفتند، بعضی سراغ تلفنهایشان.
بنگچان اما به درِ بستهی استودیو نگاه کرد.
نمیدانست چرا، اما حس سنگینی در قفسهی سینهاش نشست.
مثل وقتی که چیزی هنوز اتفاق نیفتاده، اما سایهاش از قبل به دیوار افتاده بود
«از اول.»
صدای مردانه، محکم اما خسته، در اتاق پیچید.
کریستوفر بنگچان وسط سالن ایستاده بود؛ تیشرت مشکی، شلوار راحتی تیره، موهایی کمی بههمریخته از تمرین، و نگاهی که همزمان میتوانست به آدم آرامش بدهد و وادارش کند بهتر کار کند.
او لیدر استری کیدز بود؛ کسی که همیشه هوای بقیه را داشت، حتی وقتی خودش خستهتر از همه بود.
عرق از کنار شقیقهاش پایین آمده بود، اما مثل همیشه آخرین کسی بود که به خستگی خودش اهمیت میداد.
لینو کنار آینه بطری آبش را برداشت و گفت:
«اگه یه بار دیگه بگی از اول، من همینجا محو میشم.»
چانگبین خندید.
«تو محو نمیشی. فقط دراز میکشی و وانمود میکنی مُردی.»
هان روی زمین نشست.
«که اتفاقاً تاکتیک خیلی خوبیه.»
هیونجین موهایش را از صورتش کنار زد و نفسنفسزنان گفت:
«من دیگه پا ندارم. رسماً ندارم.»
فلیکس با آن لحن آرام و دوستداشتنیاش گفت:
«ولی خوب بود. مخصوصاً بخش آخر.»
سونگمین بیرحمانه جواب داد:
«نه. هنوز تمیز نیست.»
جونگین از ته سالن گفت:
«چرا حس میکنم هر بار که خوب میزنیم، سونگمین هیونگ بیشتر ناراحت میشه؟»
چند نفر خندیدند.
بنگچان بطری آبش را برداشت و کمی نوشید.
لبخندی کمرنگ گوشهی لبش نشست، اما خستگی پشت چشمهایش هنوز بود
در همان لحظه، درِ استودیو باز شد و یکی از کارکنان وارد شد.
«چان، آقای پارک میخوان بعد از تمرین چند دقیقه بیاید دفتر.»
لبخند محو شد.
خیلی کوتاه. خیلی نامحسوس.
اما همه دیدند.
هیونجین زیرلب گفت: «باز چی؟»
کارمند ادامه داد:
«و یه چیز دیگه. امروز یه سری از کارآموزها ادیشن داخلی دارن. ممکنه یکی دو نفر رو برای پروژههای آینده بررسی کنن.»
چانگبین ابرو بالا انداخت.
«باز کارآموز جدید؟»
لینو بیعلاقه گفت:
«امیدوارم حداقل بتونه از پس فشارش بربیاد.»
سونگمین با لحن خشک همیشگیاش گفت:
«اینجا کسی با امید جلو نمیره.»
کارمند رفت و در بسته شد.
چند ثانیه سکوت شد.
بنگچان بطری را پایین آورد.
«پنج دقیقه استراحت. بعد ادامه میدیم.»
اعضا پخش شدند. بعضی روی زمین نشستند، بعضی کنار پنجره رفتند، بعضی سراغ تلفنهایشان.
بنگچان اما به درِ بستهی استودیو نگاه کرد.
نمیدانست چرا، اما حس سنگینی در قفسهی سینهاش نشست.
مثل وقتی که چیزی هنوز اتفاق نیفتاده، اما سایهاش از قبل به دیوار افتاده بود
- ۱.۹k
- ۰۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط