رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_2۵
فصل دوازدهم: آهنگی برای دو نفر
A Song for Two People
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
خبری از تالار سلطنتی
در قصر، ملکه بورام همراه با سونگمین مشغول بررسی فهرست مهمانان مراسم هفته‌ی آینده بود.
— فکر می‌کنم همه‌چیز آماده باشه.
سونگمین به فهرست نگاه کرد.
— مادر، آقای بنگ‌چان هم باید در جایگاه مهمانان ویژه قرار بگیره.
ملکه لبخند زد.
— البته. ایشون شریک رقص تو هستن.
سونگمین سعی کرد عادی رفتار کند.
— فقط به خاطر همین نیست.
بورام به او نگاه کرد.
— می‌دونم، عزیزم.
سونگمین چیزی نگفت.
ملکه دستش را روی دست پسرش گذاشت.
— خوشحالم که کسی رو پیدا کردی که کنارش احساس راحتی می‌کنی.
سونگمین لبخند کوچکی زد.
— منم همین‌طور.
چیزی میان دو آهنگ
نزدیک غروب، چان از قصر خارج شد.
پیش از رفتن، سونگمین او را تا ورودی تالار همراهی کرد.
— فردا هم می‌آیید؟
چان لبخند زد.
— فکر می‌کنم دیگه بدون تمرین هم نمی‌تونم از این قصر خارج بشم.
سونگمین خندید.
— پس فردا می‌بینمتون.
چان چند قدم برداشت، اما بعد ایستاد.
— سونگمین؟
شاهزاده با شنیدن اسمش برگشت.
چان برای اولین بار بدون عنوان سلطنتی صدایش زده بود.
— بله؟
— آهنگ سوم رو برای مراسم نگه دارید.
سونگمین لبخند زد.
— حتماً.
چان سر تکان داد و از قصر خارج شد.
سونگمین همچنان به راهروی خالی نگاه می‌کرد.
شاید آن‌ها هنوز فقط دو آشنای نزدیک بودند.
شاید هنوز هیچ‌کدام نامی برای احساسی که میانشان شکل می‌گرفت نداشتند.
اما حالا یک آهنگ وجود داشت؛ آهنگی که هر دو انتخابش کرده بودند.
و قرار بود در شبی خاص، با صدای همان موسیقی کنار یکدیگر برقصند.

پایان فصل دوازدهم

𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔

«بعضی آهنگ‌ها را نمی‌توان به‌تنهایی انتخاب کرد؛ چون قرار است خاطره‌شان را با کسی تقسیم کنیم.»