وارث تاریکی!
پادت ۱۹!
در روز بعد، هروس تصمیم گرفت بیرون بیاید. آن روز، کلاس معجونسازی داشت. ردایش را، با بیمیلی تمام پوشید و پرده را کشید تا بیرون برود.
در همین حین، ریگولس که تمام شب به اینکه چرا هروس خودش را در اتاقش حبس کرده است فکر کرده بود، دوباره به سمت در سالن هافلپاف رفت. به امید اینکه هروس بیاید یا...
هروس آمد! سرش را پایین انداخته بود و دستانش، در جیب ردایش بود. ریگولس ناخودآگاه و از روی نگرانی فریاد زد:
«هروس!»
هروس، سرش را بلند کرد و با چهره آشفته ریگولس مواجه شد. ریگولس سریع به سمت هروس رفت و دستانش را گرفت. با نگرانی گفت:
«هروس، چی شده؟ من دیروز کل مدرسه رو برای پیدا کردن تو گشتم...»
بخش سیاه چشمان هروس، آبی بود و بخش سفید آن، به رنگ خون.
«ریگولس...»
هروس این را گفت و دوباره بغض کرد. به آغوش ریگولس پناه برد. ریگولس نیز، بدون هیچ مقاومتی، او را پذیرفت. هروس، همانطور که میگریست گفت:
«ریگولس...مامانبزرگم...اون...»
لازم نبود ادامه دهد. ریگولس فهمید و هروس را محکم در آغوشش فشرد. با صدای ملایمی گفت:
«میدونم، میدونم. مجبور نیستی بگی. اشکال نداره...»
مدتی همانطور ماندند. هروس از آغوش او بیرون آمد. تصمیمش را گرفته بود. در این دنیا، تنها دو نفر واقعا برای او مهم بودند: مادربزرگش و ریگولس.
در حال حاضر، مادربزرگش را به دلیلی نامعلوم از دست داده بود. اگر ریگولس نیز...
تمام قوتش را جمع کرد و با همان صدای لرزان و بغض آلود گفت:
«ریگولس... من مدت هاست که...نمیدونم چطور بهت بگم...فکر کنم یه جورایی...ازت خوشم میاد!»
ریگولس که از این ابراز ناگهانی احساسات شوکه شده بود، بی حرکت ماند. بعد از چند ثانیه گفت:
«واقعا؟ یعنی من؟»
«اره!»
«منم...منم دوست دارم!»
ریگولس لبخند کم رنگی زد. سپس گفت:
«واقعا بهخاطر مادربزرگت متأسفم. چه اتفاقی براش افتاده؟»
هروس که صدایش گرفته بود، گفت:
«نمیدونم...»
ناگهان، پروفسور اسپراوت آمد و با چهره گشاده و مهربان گفت:
«هروس، پروفسور دامبلدور دوباره باهات کار داره!»
هروس، اشک هایش را پاک کرد و گفت:
«باشه. الان میام...»
هنگامی که با پروفسور اسپراوت در راهرو ها قدم میزدند، پروفسور اسپراوت با مهربانی پرسید:
«هروس، چرا اون موقع گریه میکردی؟»
«مادربزرگم...فوت شده.»
پروفسور اسپراوت از حرکت باز ایستاد. با چهره متعجب و غمگینی گفت:
«وای...واقعا متاسفم!»
هروس سری تکان داد و به راهش ادامه داد. اسپراوت نیز، با او همراهی کرد.
به دفتر دامبلدور رسیدند. اسپراوت روبه در گفت:
«شیرینی خامهای کاکائویی!»
در باز شد و پلکان چرخان نمایان شد. پروفسور اسپراوت روبه هروس گفت:
«هروس، ببخشید من دیگه نمیتونم باهات بیام. باز هم میگم که برای مادربزرگت واقعا متاسفم. اگر خواستی با کسی صحبت کنی، بدون که من هستم.»
هروس باز هم سرش را تکان داد و به سختی گفت:
«ممنونم.»
اسپراوت، رفت و هروس را تنها گذاشت. هروس، وارد پلکان شد. پلکان، او را بالا برد. هنگامی که به بالا رسید، در اتاق دامبلدور را دید. دستش را بالا برد و ضربهای به در زد.
«بفرمایید!»
هروس در را باز کرد و وارد اتاق شد. دامبلدور، پشت میزش ایستاده بود. همان چهره آرام همیشگی را داشت.
هروس، سوالات زیادی داشت:
(حرف های هروس توی ذهنش)"چرا داییم نوشته بود که مدیر هاگوارتز زود تر به وصیت نامه مادربزرگم رسیده؟ چرا اصلا باید وصیت نامه مادربزرگ من براش مهم باشه؟"
«لطفا بنشین هروس.»
«نه، ممنونم. همینجوری راحتم...»
هروس میخواست هرچه زود تر سوالاتش را بپرسد. دامبلدور گفت:
«باشه. من به خاطر مادربزرگت متأسفم...»
چند ثانیه سکوت ایجاد شد. هروس سریع پرسید:
«وقتی برام نامه اومد که همچین اتفاقی افتاده، توی نامه نوشته بود که شما زودتر رسیدید و تونستین وصیت نامه مادربزرگم رو بخونین. چرا؟ مادربزرگ من چه ربطی به شما داره؟»
«متوجهم که متعجب شدی. موضوعات مهمی هست که باید هرچه زود تر بهت بگم. هرچند که حالا در وضعیت مناسبی نیستی.
هروس، مادربزرگت...جادوگر بود. اتفاقا جادوگر بزرگی بود. هنگامی که من تازه از هاگوارتز فارغالتحصیل شده بودم، اون به هاگوارتز اومده بود...»
هروس بسیار متعجب شده بود. ناخودآگاه یک قدم عقب رفت.
"مادربزرگ تمام این مدت این موضوع رو مخفی کرده بود؟چه طور؟"
.𝆤࿙࿚︶֯ ❈ ֯︶࿙࿚𝆤.
امیدوارم ازش لذت ببرید!♥︎
لایک و کامنت یادتون نره!♡
منتظر پارت بعد باشین!☆
#وارث_تاریک#هروس_بلکمور#ریگولس_بلک
در روز بعد، هروس تصمیم گرفت بیرون بیاید. آن روز، کلاس معجونسازی داشت. ردایش را، با بیمیلی تمام پوشید و پرده را کشید تا بیرون برود.
در همین حین، ریگولس که تمام شب به اینکه چرا هروس خودش را در اتاقش حبس کرده است فکر کرده بود، دوباره به سمت در سالن هافلپاف رفت. به امید اینکه هروس بیاید یا...
هروس آمد! سرش را پایین انداخته بود و دستانش، در جیب ردایش بود. ریگولس ناخودآگاه و از روی نگرانی فریاد زد:
«هروس!»
هروس، سرش را بلند کرد و با چهره آشفته ریگولس مواجه شد. ریگولس سریع به سمت هروس رفت و دستانش را گرفت. با نگرانی گفت:
«هروس، چی شده؟ من دیروز کل مدرسه رو برای پیدا کردن تو گشتم...»
بخش سیاه چشمان هروس، آبی بود و بخش سفید آن، به رنگ خون.
«ریگولس...»
هروس این را گفت و دوباره بغض کرد. به آغوش ریگولس پناه برد. ریگولس نیز، بدون هیچ مقاومتی، او را پذیرفت. هروس، همانطور که میگریست گفت:
«ریگولس...مامانبزرگم...اون...»
لازم نبود ادامه دهد. ریگولس فهمید و هروس را محکم در آغوشش فشرد. با صدای ملایمی گفت:
«میدونم، میدونم. مجبور نیستی بگی. اشکال نداره...»
مدتی همانطور ماندند. هروس از آغوش او بیرون آمد. تصمیمش را گرفته بود. در این دنیا، تنها دو نفر واقعا برای او مهم بودند: مادربزرگش و ریگولس.
در حال حاضر، مادربزرگش را به دلیلی نامعلوم از دست داده بود. اگر ریگولس نیز...
تمام قوتش را جمع کرد و با همان صدای لرزان و بغض آلود گفت:
«ریگولس... من مدت هاست که...نمیدونم چطور بهت بگم...فکر کنم یه جورایی...ازت خوشم میاد!»
ریگولس که از این ابراز ناگهانی احساسات شوکه شده بود، بی حرکت ماند. بعد از چند ثانیه گفت:
«واقعا؟ یعنی من؟»
«اره!»
«منم...منم دوست دارم!»
ریگولس لبخند کم رنگی زد. سپس گفت:
«واقعا بهخاطر مادربزرگت متأسفم. چه اتفاقی براش افتاده؟»
هروس که صدایش گرفته بود، گفت:
«نمیدونم...»
ناگهان، پروفسور اسپراوت آمد و با چهره گشاده و مهربان گفت:
«هروس، پروفسور دامبلدور دوباره باهات کار داره!»
هروس، اشک هایش را پاک کرد و گفت:
«باشه. الان میام...»
هنگامی که با پروفسور اسپراوت در راهرو ها قدم میزدند، پروفسور اسپراوت با مهربانی پرسید:
«هروس، چرا اون موقع گریه میکردی؟»
«مادربزرگم...فوت شده.»
پروفسور اسپراوت از حرکت باز ایستاد. با چهره متعجب و غمگینی گفت:
«وای...واقعا متاسفم!»
هروس سری تکان داد و به راهش ادامه داد. اسپراوت نیز، با او همراهی کرد.
به دفتر دامبلدور رسیدند. اسپراوت روبه در گفت:
«شیرینی خامهای کاکائویی!»
در باز شد و پلکان چرخان نمایان شد. پروفسور اسپراوت روبه هروس گفت:
«هروس، ببخشید من دیگه نمیتونم باهات بیام. باز هم میگم که برای مادربزرگت واقعا متاسفم. اگر خواستی با کسی صحبت کنی، بدون که من هستم.»
هروس باز هم سرش را تکان داد و به سختی گفت:
«ممنونم.»
اسپراوت، رفت و هروس را تنها گذاشت. هروس، وارد پلکان شد. پلکان، او را بالا برد. هنگامی که به بالا رسید، در اتاق دامبلدور را دید. دستش را بالا برد و ضربهای به در زد.
«بفرمایید!»
هروس در را باز کرد و وارد اتاق شد. دامبلدور، پشت میزش ایستاده بود. همان چهره آرام همیشگی را داشت.
هروس، سوالات زیادی داشت:
(حرف های هروس توی ذهنش)"چرا داییم نوشته بود که مدیر هاگوارتز زود تر به وصیت نامه مادربزرگم رسیده؟ چرا اصلا باید وصیت نامه مادربزرگ من براش مهم باشه؟"
«لطفا بنشین هروس.»
«نه، ممنونم. همینجوری راحتم...»
هروس میخواست هرچه زود تر سوالاتش را بپرسد. دامبلدور گفت:
«باشه. من به خاطر مادربزرگت متأسفم...»
چند ثانیه سکوت ایجاد شد. هروس سریع پرسید:
«وقتی برام نامه اومد که همچین اتفاقی افتاده، توی نامه نوشته بود که شما زودتر رسیدید و تونستین وصیت نامه مادربزرگم رو بخونین. چرا؟ مادربزرگ من چه ربطی به شما داره؟»
«متوجهم که متعجب شدی. موضوعات مهمی هست که باید هرچه زود تر بهت بگم. هرچند که حالا در وضعیت مناسبی نیستی.
هروس، مادربزرگت...جادوگر بود. اتفاقا جادوگر بزرگی بود. هنگامی که من تازه از هاگوارتز فارغالتحصیل شده بودم، اون به هاگوارتز اومده بود...»
هروس بسیار متعجب شده بود. ناخودآگاه یک قدم عقب رفت.
"مادربزرگ تمام این مدت این موضوع رو مخفی کرده بود؟چه طور؟"
.𝆤࿙࿚︶֯ ❈ ֯︶࿙࿚𝆤.
امیدوارم ازش لذت ببرید!♥︎
لایک و کامنت یادتون نره!♡
منتظر پارت بعد باشین!☆
#وارث_تاریک#هروس_بلکمور#ریگولس_بلک
- ۸.۴k
- ۳۰ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط