رمان گناهکار قسمت نهم (737)

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار
fereshteh27 کاربر انجمن نودهشتیا
روی صندلی های سبز بیمارستان که کنار هم ردیف شده بودند نشستم همه چیز سرد بود سرد و بی روح حتی صندلی ها دیوارها، زمین
پنجره شیشه و همه چیزا حتی دستای پری و دستای من
سردمه دارم میلرزم پری بغلم کرد و گریه میکرد میگفت دلارام داری خودتو از بین می بری اون خبر نداشت من خیلی وقته که نابود شدم این من نیستم و من الان به مرده ی متحرکم نفسم بریده نقسم رو تخت بیمارستان بی تحرکه و نفسی که تحرک نداره نمی تونه به جسم جون بده من زنده نیستم و وجودم سرده تنم از گرمای ناگهانی مور مور فرهاد کنشو انداخته بود روی شونم نگاهش نکردم فقط زمین نگاه مسخ شده و بی روحم فقط به اون سنگای سفید و براق بود و اونا هم روح ندارن و با سرماشون دارن بهم دهن کجی می کنن. چقدر سرم سنگینه چقدر ضعیف شدم من کیم؟ واقعا همون دختریم که بی خیال و فارغ از دنیای اطرافش واسه خودش آزاد می گفت و می خندید؟ چقدر عوض شدم تغییر رو با تک تک سلولهای بدنم احساس میکنم این تصویر خندون روی سرامیکا من نیستم. اون دختر که نگاهش شاده من نیستم
تصویر عوض شد؛ خودمو میشناسم این سیم دختری که نگاهش عاشقه و تو چشماش غم نشسته دختری که انتظار تو نی نی چشماش شناسم. این سم. د دیده میشه این دختر منم این دختری که توی آغوش گرم به نفر داره نفس میکشه آره زندگیش به زندگی اون به نفر بسته است. آره این دختر منم منه واقعی منه دلارام منی که لحظه ای امید و از توی زندگیم کم رنگ نکردم حتی الان حتی الان که باید از زمین و زمان بیرم و بگم تموم شد بازم میگم خدایی هست خدایی هست که به صدای قلب عاشقم گوش کنه خدایی هست که امیدمو نا امید نکنه آره هنوزم امید دارم من امید دارم و باور دارم به وجود. خدا به اذن خدا لطف و مهربونیشو باور دارم به اذن خدا. لطف
رید و ایستاد سرمو بلند کردم و به جایی که امیر اشاره می کرد نگاه کردم همون مرد بود و نگاهش روی من بود.
یکی کنارم نشست. هنوز دستام توی دستای بری بود.
امیر دلارام جناب سرگرد اومده اینجا می خواد تو رو ببینه
یه حسی باعث شد از جام بلند بشم باید بفهمم باید بدونم چی به سر ارسلان اومده اون کثافت اون پست فطرت که نفرینش کردم به خاطر حضور نحسش توی زندگیم
آرشام خوب بود؛ آرشام توی درمانش پیشرفت داشت ولی اون گرگ صفت نداشت زندگیمون رو بکنیم زندگی ای که با وجود این بیماری هم آروم بود. زندگیمون رو بکنید
امیر و فرهاد پشت سرم اومدن.
سرگرد میدونم زمان مناسبی رو انتخاب نکردم ولی در هر صورت من هم موظفم که به وظایف خودم عمل کنم.
به مرد دیگه که لباس شخصی تنش بود کنارمون ایستاد و رو به سرگرد سلام نظامی داد.
سرگرد: چی شده وفایی؟
قربان .....
و به ما نگاه کرد. سرگرد سرشو تکون داد و ازمون فاصله گرفت نگاهم رو یه لحظه از روشون بر نداشتم تا اینکه سرگرد به چیزایی به اون
مرد گفت و اونم سریع رفت.
سرگرد: الان می تونیم با هم حرف بزنیم؟