helf brother part 53
برادر ناتنی پارت 5۳
بعد از رفتنش، یه مدت توی اتاق موندم. دلم نمیخواست بیرون برم، چون حس میکردم اگه دوباره چشم تو چشم بشیم، اون اتفاقات توی ذهنم تکرار میشه. اما خب، بالاخره گرسنهم شد و آروم از اتاق اومدم بیرون.
جونگکوک توی آشپزخونه بود، با یه پیشبند گلگلی که قطعاً مال مامانم بود، و یه قاشق چوبی توی دستش که باهاش داشت الکی توی قابلمه خالی هم میزد.
"سرآشپز کوک، آمادهست واسه پذیرایی از مشتری بداخلاقی مثل تو!"
لبخند شیطونش روی صورتش بود، موهاش هنوز کمی نمدار بودن.
"مطمئنی اون قابلمه چیزی توشه؟"
با ابرو بالا انداختن نگاش کردم.
"نه، ولی من دارم تمرین میکنم که وقتی تو رو زن گرفتم، برات آشپزی کنم!"
لبخندم پرید و نگاهش کردم. سریع دستش رو بالا گرفت:
"شوخی کردم بابا! چرا اخم کردی؟"
"چون شوخیهات گاهی زیادی واقعیان."
"تو جدیشون میگیری. من فقط دارم سعی میکنم نخندم وقتی تو مثل یه بچه بغ کردهای!"
"جونگکوک!"
صدام بلند شد ولی اون فقط خندید.
"باشه باشه، نمیگم دیگه. فقط... یه سوال. تو چرا هیچ وقت نمیخندی؟ از اون خندههایی که از ته دل باشه؟"
ماتم برد. نمیدونستم چی بگم. شاید چون وقتی اون دورم بود، نمیتونستم راحت باشم. چون یه چیزی توی وجودش بود که همیشه حواسمو پرت میکرد. یه چیزی که من نباید بهش فکر میکردم.
"شاید چون تو همیشه باعث میشی نتونم بخندم."
این جمله خود به خود از دهنم پرید.
سکوت کرد. واسه اولین بار، اون خندهی همیشهگیش از بین رفت. ولی خیلی زود برگشت.
"باشه. پس بذار امروز یه کاری کنم که بخندی. شرط میبندم تا شب، یه بار از ته دل میخندی."
"آره؟ و اگه نباشه چی؟"
"اون موقع تو یه چیزی میخوای، من انجامش میدم."
"و اگه خندیدم؟"
لبخندش پررنگتر شد.
"اون موقع من یه چیزی ازت میخوام. هر چی که باشه..."
یه لحظه سکوت بینمون پخش شد. قلبم تندتر زد. اون لبخندش... اون لحن مطمئنش... داشت با من بازی میکرد یا خودش هم نمیدونست وارد چه بازیای شده؟
"قبول."
"عالیه."
و با همون پیشبند گلگلی، شروع کرد به خندیدن و دنبال من دویدن توی ویلا، با یه قاشق چوبی که تبدیل شده بود به اسلحهی جدیدش.
اما اون وسط، من فقط یه چیز توی ذهنم بود:
آیا واقعاً اگه تا شب بخندم، میتونه ازم هر چیزی بخواد؟ و من... حاضرم چی بدم؟
بعد از رفتنش، یه مدت توی اتاق موندم. دلم نمیخواست بیرون برم، چون حس میکردم اگه دوباره چشم تو چشم بشیم، اون اتفاقات توی ذهنم تکرار میشه. اما خب، بالاخره گرسنهم شد و آروم از اتاق اومدم بیرون.
جونگکوک توی آشپزخونه بود، با یه پیشبند گلگلی که قطعاً مال مامانم بود، و یه قاشق چوبی توی دستش که باهاش داشت الکی توی قابلمه خالی هم میزد.
"سرآشپز کوک، آمادهست واسه پذیرایی از مشتری بداخلاقی مثل تو!"
لبخند شیطونش روی صورتش بود، موهاش هنوز کمی نمدار بودن.
"مطمئنی اون قابلمه چیزی توشه؟"
با ابرو بالا انداختن نگاش کردم.
"نه، ولی من دارم تمرین میکنم که وقتی تو رو زن گرفتم، برات آشپزی کنم!"
لبخندم پرید و نگاهش کردم. سریع دستش رو بالا گرفت:
"شوخی کردم بابا! چرا اخم کردی؟"
"چون شوخیهات گاهی زیادی واقعیان."
"تو جدیشون میگیری. من فقط دارم سعی میکنم نخندم وقتی تو مثل یه بچه بغ کردهای!"
"جونگکوک!"
صدام بلند شد ولی اون فقط خندید.
"باشه باشه، نمیگم دیگه. فقط... یه سوال. تو چرا هیچ وقت نمیخندی؟ از اون خندههایی که از ته دل باشه؟"
ماتم برد. نمیدونستم چی بگم. شاید چون وقتی اون دورم بود، نمیتونستم راحت باشم. چون یه چیزی توی وجودش بود که همیشه حواسمو پرت میکرد. یه چیزی که من نباید بهش فکر میکردم.
"شاید چون تو همیشه باعث میشی نتونم بخندم."
این جمله خود به خود از دهنم پرید.
سکوت کرد. واسه اولین بار، اون خندهی همیشهگیش از بین رفت. ولی خیلی زود برگشت.
"باشه. پس بذار امروز یه کاری کنم که بخندی. شرط میبندم تا شب، یه بار از ته دل میخندی."
"آره؟ و اگه نباشه چی؟"
"اون موقع تو یه چیزی میخوای، من انجامش میدم."
"و اگه خندیدم؟"
لبخندش پررنگتر شد.
"اون موقع من یه چیزی ازت میخوام. هر چی که باشه..."
یه لحظه سکوت بینمون پخش شد. قلبم تندتر زد. اون لبخندش... اون لحن مطمئنش... داشت با من بازی میکرد یا خودش هم نمیدونست وارد چه بازیای شده؟
"قبول."
"عالیه."
و با همون پیشبند گلگلی، شروع کرد به خندیدن و دنبال من دویدن توی ویلا، با یه قاشق چوبی که تبدیل شده بود به اسلحهی جدیدش.
اما اون وسط، من فقط یه چیز توی ذهنم بود:
آیا واقعاً اگه تا شب بخندم، میتونه ازم هر چیزی بخواد؟ و من... حاضرم چی بدم؟
- ۸.۲k
- ۲۱ فروردین ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط