مافیای من

#مافیای_من
پارت 49

ویو ا/ت:
با شنیدن حرفش، چند لحظه مات نگاش کردم. بعد با تمسخر خندیدم و سعی کردم دستش رو از دور کمرم کنار بزنم.
ا/ت: تو زیادی خودت رو دست بالا گرفتی آقای پارک! شاید بهتره به‌جای چشم‌های من، به اون نودل‌های در حال جوش نگاه کنی؛ دارن نابود می‌شن!
جیمین نگاهی به قابلمه انداخت و بعد دوباره به من خیره شد.
جیمین: عجب! یعنی الان نودل از من مهم‌تره؟
ا/ت: حداقل نودل ادعای خوندن چشم‌های منو نداره!»
جیمین خنده‌ای کرد و بالاخره دستش رو کنار کشید.
جیمین: باشه خانم مغرور. فعلاً نودلت رو نجات بده.
قاشق رو از روی کابینت برداشتم و مشغول هم زدن غذا شدم. اما نگاه جیمین هنوز روی من بود.
ا/ت: چیه؟ چرا زل زدی؟
جیمین: دارم فکر می‌کنم چهار روز دیگه قراره با چه موجود عجیب‌وغریبی ازدواج کنم.
قاشق رو به سمتش گرفتم.
ا/ت: با همین موجود عجیب‌وغریب، پس بهتره از الان بهش عادت کنی!
جیمین لبخند زد.
اما من لبخند نزدم...
چون یادم اومد چهار روز دیگه قرار بود با مردی ازدواج کنم که باید نابودش می‌کردم.صدای جوشیدن نودل‌ها و صدای ملایمِ برخوردِ قاشق به قابلمه، مثل یه موسیقیِ آرام‌بخش بود، اما توی گوش‌های من مثل صدای بمب عمل می‌کرد. هر بار که به چشم‌های جیمین نگاه می‌کردم، یه تکه‌ی از اون نقشه‌ای که توی ذهنم بود، زیرِ سنگینیِ نگاهش می‌لرزید.

جیمین: ا/ت؟ کجایی؟

صدای بم و خش‌دار جیمین، لایِ افکارم پیچید و من رو به واقعیت برگردوند.

نگاهش کرد—همون نگاهی که چند لحظه پیش گفت باهاش ازدواج می‌کنه—اما من فقط دیدم که چطور داره با دقت به لرزشِ خفیفِ دستم خیره می‌شه.

ا/ت: هستم… فقط داشتم فکر می‌کردم…
با لحنی که سعی می‌کردم کاملاً بی‌خیال باشه، گفت
جیمین: به چی؟ به اون نودل‌ها یا به من؟
با یه نیم‌لبخندِ شیطنت‌آمیز پرسید و یه قدم به من نزدیک‌تر شد.

توی اون لحظه، بوی عطر تلخ و مردونه‌اش تمام فضای آشپزخانه رو پر کرد. جیمین اون‌قدر نزدیک بود که می‌تونستم گرمای تنش رو حس کنم. قلبم یه لحظه ایستاد؛ نه از عشق، بلکه از ترس. ترس از اینکه اگه همین الان دستم رو به سمتش دراز کنم، به جایِ یه دشمن، یه عاشق رو توی آغوش بگیرم و تمامِ اون نقشه‌ای که با خون و استراتژی چیدم، فرو بریزه.

جیمین دستش رو جلو آورد و انگشت‌های سردش رو خیلی آروم روی مچ دستم که دورِ قاشق بود، کشید.

جیمین: چشمات داره دروغ می‌گه، ا/ت. انگار داری با یه غریبه حرف می‌زنی، نه با کسی که قراره چهار روز دیگه همدمت باشه.

نگاهش مستقیم توی چشمام گره خورد. اون لحظه بود که فهمیدم… پارک جیمین، اونقدرها هم که فکر می‌کردم، ساده نیست. اون داشت لایه‌های نقاب من رو می‌شکافت.
نگاهم رو از چشم‌هاش گرفتم و قاشق رو توی قابلمه چرخوندم.
ا/ت: شاید چون هنوز به این ازدواج عادت نکردم. بالاخره چهار روز دیگه قراره با کسی ازدواج کنم که حتی نمی‌دونم صبح‌ها چای می‌خوره یا قهوه!
جیمین خنده‌ی کوتاهی کرد.
جیمین: پس مشکل اینه؟ باید بیشتر با هم آشنا بشیم؟
ا/ت: نه، مشکل اینه که تو زیادی سؤال می‌پرسی!
جیمین دست‌هاش رو بالا برد و با خنده کمی عقب رفت
جیمین: باشه، دیگه چیزی نمی‌پرسم.
همون لحظه صدای قل‌قل شدید قابلمه بلند شد.
ا/ت: وای نودل‌هااا!
سریع گاز رو خاموش کردم و قابلمه رو کنار گذاشتم.
جیمین با دیدن دستپاچگی‌ام خندید.
جیمین: ملکه‌ی آینده‌ی مافیا، از پس یه قابلمه نودل هم برنمیاد؟
ا/ت: خفه شو و بشقاب بیار!
جیمین درحالی‌که می‌خندید، به سمت کابینت رفت.
اما درست وقتی پشتش به من بود، لبخندم محو شد.
این مرد داشت خطرناک‌تر از چیزی می‌شد که تصور می‌کردم...

فلشبک به چند دقیقه بعد:
بعد از خوردن غذا رفتم سمت اتاقم وقتی میرارو دیدم به این فکر کردم که شاید بهتر باشه بیخیال انتقام بشم
اما بازم باید کارم رو انجام بدم...
بیخیال باید برم بخوابم
چشمام رو گذاشتم روی هم و نفهمیدن کی خوابم برد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بقیش تو استوری ها