خیلی‌خوب‌یادمه!

خیلی‌خوب‌یادمه!
سه‌شنبه‌،پنج‌و‌چهل‌دقیقه‌عصر‌واسه‌همیشه‌تو‌دنیایی‌ک‌خودم‌ساخته‌بودم‌گم‌شدم!
همه‌ی‌اون‌جنگلایی‌ک‌توش‌راه‌رفته‌بودم‌...
همه‌ی‌اون‌رودخونه‌هایی‌که‌توش‌شنا‌کرده‌بودم...
همه‌ی‌کرمای‌شب‌تابی‌ک‌تا‌صبح‌با‌هم‌پرسه‌زده‌بودیم...
همشون‌گذاشتن‌و‌رفتن...
ولم‌کردن‌!
شایدم‌من‌ولشون‌کردم...
خودمُ‌انداختم‌تو‌بغل‌‌اورورا‌
با‌چاقو‌...
و‌اورورای‌نیمه‌جونُ‌کشتم!
حتی‌نزاشتم‌نفس‌بکشه...
تو‌نطفه‌خفه‌شد..
خیلی‌آرزوها‌داشتم‌واسش!
این‌که‌بزرگ‌شه‌و‌تبدیل‌شه‌به‌‌زیباترین‌موجود‌دنیای‌من!این‌که‌وجودش‌سرشار‌از‌رنگ‌و‌فرح‌باشه!
ولی‌هیچ‌وقت‌این‌فرصتُ‌بهش‌ندادم‌...
به‌صلاحش‌بود!
تیکه‌های‌باقی‌مونده‌وجود‌از‌هم‌پاشیده‌ی‌اون‌دخترک‌نیمه‌کاره،هنوزم‌یه‌جایی‌تو‌این‌خونس...=]
وقتی‌کشتمش
وجود‌خودمم‌دادم‌باهاش‌رفت...
بعد‌از‌رنگ‌باختن‌چهره‌ی‌اورورا،‌دنیام‌خاکستری‌شد...
نفسم‌تنگ‌و‌اتاقم‌تاریک‌شد!
دیگه‌هیچ‌وقت‌رنگ‌یشمی‌،یشمی‌نشد!
بعد‌از‌چهارروز‌فکر‌کردن،یشمی‌قرار‌بود‌رو‌شاخ‌های‌اورورا‌بشینه...
دیگه‌هیچ‌وقت‌‌‌ترکیب‌زرد‌و‌قرمز،نارنجی‌نشد!
هیچ‌وقت‌نیلی‌به‌موهای‌قلم‌مو‌نخورد‌تا‌پشت‌چشم‌اورورا‌بشینه...
با‌چشمای‌خودم‌!
شاهد‌یه‌جنایت‌بزرگ‌بودم....


#تکه‌شیشه‌های‌خونی‌وجودم
#‌براساس‌‌یک‌داستان‌واقعی
[چقدر‌چرت‌و‌پرت-.-]
⁴⁰⁰'²'⁵