بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
صحیفه سجادیه قسمت سوم :
و تو خودت در این امر، از من تواناتری، پس تو خودت مرا اصلاح نما.
اقرار به ضعف :
تنها کسانی در برابر حق تعالی، اقرار به ضعف و اذعان به ناتوانی نمی‌کنند که به بیماری مُهلک جهل و تکبرمبتلا شده‌اند؛ اما انسان عاقل و مؤمن، بصیر است و می‌گوید: خدایا! مگر خودت نفرمودی: يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ - ای مردم! شما همگی نيازمندان به خدا هستيد، تنها خداوند است كه بی‌نياز و شايسته هرگونه حمد و ستايش است.(سوره فاطر آیه 15)
لذا معلوم است که مستقل از تو و با اتکای به خودم، به هیچ وجهی طاقت بر مشقّت، و شکیبایی بر مصیبت، و قدرت بر تنگ ‌دستی ندارم و خودم نمی‌توانم حاجات خود را برآورم؛ پس، تو خودت روزی مرافراخ گردان، مرا به بندگانت وامگذار، و کارساز من باش.
مصلحت :
مصلحت، یا صلاح، یعنی اتخاذ مواضع و انجام کاری که به حقّ، درست و به موقع ‌باشد؛ به عنوان مثال: ورزش یا نرمش، کاری به حق و درست است، اما وسط کلاس درس، یا محفل علمی، یا مجلس جشن یا عزا، نه تنها بسیار نادرست است، بلکه بیانگر حماقت شخص می‌باشد و ناظران او را به جنون متهم می‌سازند.
مصلحت را تعمیم دهید و در امور اجتماعی و سیاسی در نظر بگیرید؛ میگویید: مذاکره با دشمن، رویکرد و کار باطلی نیست، اما باید درست، منطقی، به موقع و با در نظر گرفتن خیر و صلاح مردم، کشور و نظام باشد.
اگر خداوند سبحان، ما را به خودمان و به عقل و درایت و عُرضه و امکانات خودمان و به تخیلات و تصورات خودمان واگذار نماید، هرگز نمی‌توانیم در هیچ امری مصلحت خودمان و خیر دنیا و آخرت خودمان را تشخیص دهیم و طبق آن عمل نماییم؛ و اگر به مصلحت اندیشی دیگران تکیه کنیم، حتماً تحقیر می‌شویم!
لذا از او می‌خواهیم که ما را به مصلحت خود آگاه سازد وتوفیق وامکان انجام آن را عنایت فرماید.
علل بسیاری از گرفتاری‌ها : هیچ مُشکل، نقص، گره و گرفتاری، به خودی خود پدید نمی‌آید، بلکه حتماً عللی سبب پیدایش آنها گردیده است.(ادامه دارد...)