پارت-۲
با همون قیافه شکاک قبلیش گفت:
- میتونم کارت شناسایتون رو ببینم؟
به شوخی گفتم:
- نکنه الان هم داری از حقوق شهروندیات دفاع میکنی؟!
با حالت تاکید و جدیتر از قبل گفت:
- گفتم میخوام کارت شناساییات رو ببینم!
من هم متقابلا با یه حالت جدی گفتم:
- فکر نمیکنم مجبور باشم این کار رو بکنم!
به محض تموم شدن حرفم از جاش بلند شد و اسلحهاش رو سمتم نشونه گرفت و گفت:
- بلند شو و دستهات رو بگیر بالای سرت
میتونم حسی که الان داره رو بفهمم؛ فکر میکنه تونسته کسی رو که CIA هم نتونسته هویتش رو فاش کنه به همین راحتی دستگیر کنه؛ ولی تا بُرد کیلومترها فاصله داره.
تقریبا همه به ما خیره شده بودن. یه پوزخند زدم، از روی صندلی آهنی بلند شدم و دستام رو بالا گرفتم. همونطور که سعی میکردم آرامشم رو حفظ کنم گفتم:
- داری چه غلطی میکنی؟
یکدفعه یه لگد محکم به پشت زانوم زد و مجبورم کرد روی زمین زانو بزنم. سرم پایین بود ولی میتونستم متوجه بیشتر شدن آدمهای اطراف بشم. با شنیدن صدای یه شئ فلزی حدس زدم میخواد بهم دستبند بزنه و با برخورد سطح خنکش به دستم مطمئن شدم.
با عصبانیتی که سعی در کنترلاش داشتم ولی نمیدونم چهقدر موفق بودم. گفتم:
- بهت یه فرصت میدم؛ اگه همین الان، دستم رو باز کنی و ازم عذر خواهی کنی میبخشمت
- ممنون احتیاجی به بخشش تو ندارم!
خواستم جوابش رو بدم که یه صدای آشنا از پشت سرم شنیدم که گفت:
- اینجا چهخبره؟
همینطور که گردنم رو چرخونده بودم تا بتونم چهره صاحب صدا رو ببینم با شوق گفتم:
- اوپا خودتی؟ نمیدونی چهقدر خوشحالم از اینکه میبینمت! البته هنوز نمیتونم ببینمت.
آقای کانگ یه مرد حدودا پنجاه سالهاس ولی بهخاطر روحیه جوونش اوپا صداش میکنم؛ البته خودش زیاد خوشش نمیاد.
آقای کانگ با صدایی که تعجب توش موج میزد گفت:
- سویونگ؟ خودتی؟
ادامه حرفش رو خطاب به اون پسر گفت:
- داری چیکار میکنی؟ زود باش دستش رو باز کن.
پسره بعد چند ثانیه با تردید گفت:
- ولی اون... .
آقای کانگ که متوجه تعجب و سردرگمی اون شده بود گفت:
- اون همون دوستمه که گفتم میتونه تو حل پرونده بهمون کمک کنه!
با لحنی تمسخرآمیز گفتم:
- زود باش دیگه. میخوام وقتی داری ازم عذرخواهی میکنی توی چشمهات نگاه کنم.
بعد چند ثانیه مکث دستم رو باز کرد. میخواستم اولین کاری که میکنم کوبیدن یه مشت توی صورت اون پسره باشه؛ ولی وقتی برگشتم دیدم آقای کانگ روبهروم وایساده. با همون لبخند همیشگی روی لبش گفت:
- واقعا متاسفم بابت اتفاقی که افتاده، همکارم هنوز تجربه زیادی نداره به خاطر همین دچار سوء تفاهم شده.
- کاملا مشخصه! فکر کنم این اولین پرونده مهم زندگیشه.
با لحنی حق به جانب جواب داد:
- راستش سیامین پروندهام تو این دو سالیه که ترفیع گرفتم!
به نشونه تایید سرم رو تکون دادم و گفتم:
- و سی و یکمیاش هم عذرخواهی از منه.
با چهرهای متعجب بهم خیره شد. با یه لبخند گشاد و دست به سینه ادامه دادم و گفتم:
- هر چند وقتت تموم شده، ولی من آدم بخشندهایام.
- میتونم کارت شناسایتون رو ببینم؟
به شوخی گفتم:
- نکنه الان هم داری از حقوق شهروندیات دفاع میکنی؟!
با حالت تاکید و جدیتر از قبل گفت:
- گفتم میخوام کارت شناساییات رو ببینم!
من هم متقابلا با یه حالت جدی گفتم:
- فکر نمیکنم مجبور باشم این کار رو بکنم!
به محض تموم شدن حرفم از جاش بلند شد و اسلحهاش رو سمتم نشونه گرفت و گفت:
- بلند شو و دستهات رو بگیر بالای سرت
میتونم حسی که الان داره رو بفهمم؛ فکر میکنه تونسته کسی رو که CIA هم نتونسته هویتش رو فاش کنه به همین راحتی دستگیر کنه؛ ولی تا بُرد کیلومترها فاصله داره.
تقریبا همه به ما خیره شده بودن. یه پوزخند زدم، از روی صندلی آهنی بلند شدم و دستام رو بالا گرفتم. همونطور که سعی میکردم آرامشم رو حفظ کنم گفتم:
- داری چه غلطی میکنی؟
یکدفعه یه لگد محکم به پشت زانوم زد و مجبورم کرد روی زمین زانو بزنم. سرم پایین بود ولی میتونستم متوجه بیشتر شدن آدمهای اطراف بشم. با شنیدن صدای یه شئ فلزی حدس زدم میخواد بهم دستبند بزنه و با برخورد سطح خنکش به دستم مطمئن شدم.
با عصبانیتی که سعی در کنترلاش داشتم ولی نمیدونم چهقدر موفق بودم. گفتم:
- بهت یه فرصت میدم؛ اگه همین الان، دستم رو باز کنی و ازم عذر خواهی کنی میبخشمت
- ممنون احتیاجی به بخشش تو ندارم!
خواستم جوابش رو بدم که یه صدای آشنا از پشت سرم شنیدم که گفت:
- اینجا چهخبره؟
همینطور که گردنم رو چرخونده بودم تا بتونم چهره صاحب صدا رو ببینم با شوق گفتم:
- اوپا خودتی؟ نمیدونی چهقدر خوشحالم از اینکه میبینمت! البته هنوز نمیتونم ببینمت.
آقای کانگ یه مرد حدودا پنجاه سالهاس ولی بهخاطر روحیه جوونش اوپا صداش میکنم؛ البته خودش زیاد خوشش نمیاد.
آقای کانگ با صدایی که تعجب توش موج میزد گفت:
- سویونگ؟ خودتی؟
ادامه حرفش رو خطاب به اون پسر گفت:
- داری چیکار میکنی؟ زود باش دستش رو باز کن.
پسره بعد چند ثانیه با تردید گفت:
- ولی اون... .
آقای کانگ که متوجه تعجب و سردرگمی اون شده بود گفت:
- اون همون دوستمه که گفتم میتونه تو حل پرونده بهمون کمک کنه!
با لحنی تمسخرآمیز گفتم:
- زود باش دیگه. میخوام وقتی داری ازم عذرخواهی میکنی توی چشمهات نگاه کنم.
بعد چند ثانیه مکث دستم رو باز کرد. میخواستم اولین کاری که میکنم کوبیدن یه مشت توی صورت اون پسره باشه؛ ولی وقتی برگشتم دیدم آقای کانگ روبهروم وایساده. با همون لبخند همیشگی روی لبش گفت:
- واقعا متاسفم بابت اتفاقی که افتاده، همکارم هنوز تجربه زیادی نداره به خاطر همین دچار سوء تفاهم شده.
- کاملا مشخصه! فکر کنم این اولین پرونده مهم زندگیشه.
با لحنی حق به جانب جواب داد:
- راستش سیامین پروندهام تو این دو سالیه که ترفیع گرفتم!
به نشونه تایید سرم رو تکون دادم و گفتم:
- و سی و یکمیاش هم عذرخواهی از منه.
با چهرهای متعجب بهم خیره شد. با یه لبخند گشاد و دست به سینه ادامه دادم و گفتم:
- هر چند وقتت تموم شده، ولی من آدم بخشندهایام.
- ۷.۹k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۱
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط