پارت حذف شده❌️❌️❌️❌️
پارت حذف شده❌️❌️❌️❌️
سقوط درخشان یک دیوانه
پارت ۳۲
سانیار
همه تو اتاق من جمع شده بودن. یه چند دقیقه ای بود اومده بودن .
آرش اومده بود یه سری مدارک که ازش سر در نمیارم بهم بده .
الان که فکرش میکنم این دو روز زیادی داشتم بی کار میگشتم باید زود تر دباره بیفتم رو دور نمیتونم تا ابد همش با مروارید وقت بگذرونم …. مثلا شاهزاده ام …
آرش که مثل همیشه روی مبل ولو شده بود و پاهاش رو انداخته بود رو میز، آرین و اراد که دوتایی مثل همیشه یه گوشه نشسته بودن و با گوشی ور میرفتن، و رضا که با اخم و تخم نشسته بود و هر چند ثانیه یه نگاه به در اتاق می انداخت.
آرش گفت: خب دیگه. تعریف کن ببینم. چطور شد یهو عاشق یه دختر دیوونه شدی؟
رضا درجا داد زد: آرش!
آرش (مو فرفری حنایی اگه یادتون باشه ) دستاش رو بالا برد: آروم داداش آروم. فقط دارم می‌پرسم. خو یه چیزی به ما هم بگه دیگه.
گفتم: هیچی نیست که بگم. یه روز دیدمش. تمام.
آرین (با اراد دو قلو هسن: یاد اوری ) با خنده گفت: یه روز دیدمش تمام؟ برا ما یه کتاب بنویس.
اراد گفت: آره بابا. رفتی گلوله خوردی . تفنگ تو دستت گرفتی . قتل کردی . اون دختره گردن گرفت … و تو می‌گی "تمام"؟
رضا عصبی گفت: شماها اگه مروارید رو مسخره کنین، همین الان از اینجا پرتون می‌دم بیرون.
آرش سریع گفت: کی مسخره کرد؟ ما داریم تعریف می‌کنیم. به جان خودم.
گفتم: بسه. چیزی نیست که بگم. فقط می‌دونم که می‌خوامش.
رضا یهو ساکت شد. نگاهم کرد. یه چیزی تو نگاهش بود. مثل اینکه داشت یه بحثی رو با خودش می‌کرد.
آرین گفت: خب این که عالیه. ولی یه سوال مهم دارم.
گفتم: بپرس.
آرین با جدیت گفت: اون تیشرت خط خطی چیه… واقعا با ماژیک رنگی کردی؟
و به تیشرت رو تخت که یادم رفته بود برش دارم اشاره کرد
خنده‌ام گرفت. گفتم: اون خودش کرد. من فقط ماژیک دادم.
اراد گفت: وای. یعنی این دختر یه تیشرت سفید داشته، گفته نه سفید نمی‌خوام، تو ماژیک دادی، شده مثل صفحه نقاشی بچه‌ها، و بعد پوشیده؟
گفتم: دقیقا.
آرش بلند خندید: یا خدا. من عاشقش شدم.
رضا با اخم گفت: عاشق مروارید نشو.
آرش گفت: چرا؟ تو که این یکی رو به سانیار دادی.
رضا یهو داد زد: من چیزی ندادم! اون خودش رفت تو بغلش!
همه زدیم زیر خنده. رضا عصبی رو مبل جابه جا شد و گفت: اصلا چرا من اینجام؟ من باید برم دنبال مروارید.
گفتم: مروارید خوابه. بیدارش نکن. گناه داره.
رضا نگاهم کرد. یه مکثی شد. بعد آروم گفت: سانیار… تو… تو واقعا دوستش داری؟
همه ساکت شدن.
نگاهش کردم و گفتم: رضا. اگه یه روز بهم بگی ازش فاصله بگیر، فاصله می‌گیرم. ولی تا اون روز، نمیتونم. جدی می‌گم.
رضا چند لحظه نگام کرد. بعد سرش رو تکون داد و گفت: باشه. ولی اگه یه بار بفهمم ناراحتش کردی…
گفتم: خودم می‌دونم.
آرش که از این حالت جدی کلافه شده بود، پاشد و گفت: خب بابا این چیه؟ مراسم عقد که نیس. بیاین یه چیزی بازی کنیم. ورق. چیزی.
اراد گفت: آره. منم برم یه چیزی بیارم. این اتاق شده مثل اتاق عزا.
بلند شدیم که یهو در اتاق باز شد و مروارید با یه تیشرت سفید که روش یه پری با ماژیک صورتی کشیده بود و شورتک بنفش آلبالویی، با موهای ژولیده، خوابالو و چشمای نیمه باز، اومد تو.
همه ساکت شدیم.
مروارید یه نگاه خوابالو به همه انداخت. بعد با دستش به آرش اشاره کرد و گفت: این کیه سانی؟
آرش با خنده گفت: من آرشم. دوست سانیار.
مثل اینکه دفعه قبل رو لا آرش یادش نمیومد. اونجا که بازوش رو گرفت فشار داد …
مروارید اخم کرد. گفت: دوست… دوست؟ مثل رها؟
رضا سریع گفت: نه مروارید. این دوسته خوبه. مثل من.
مروارید با شک نگاش کرد. بعد گفت: خوبه؟
رضا گفت: آره.
مروارید سرش رو تکون داد و رفت سمت مبل و بدون اینکه از کسی اجازه بگیره، خودش رو انداخت بغل من و دوباره چشماش رو بست
رضا زیر لب غر غر می‌کرد که یه روزه من رو ندیده ولی رفته بغل سانیار و منم ریز ریز میخندیدم…
آرین آروم گفت: خب… ایشون…؟
گفتم: خوابش میاد. همه چیز رو خواب می‌بینه انگار.
اراد گفت: چه بانمکه.
مروارید یهو یه چشمش رو باز کرد و گفت: تو… تو پشتی… پشتی…
اراد گیج گفت: پشتی؟
مروارید گفت: پشتی… مث… مث… مث…
رضا خندید و گفت: منظورش اینه که تو شبیه پشتی هستی .کوسن.
اراد ناباور گفت: کوسن؟!
مروارید با خنده سرش رو تکون داد و باز چشمش رو بست و بیشتر خودش رو به من چسبوند.
آرش زیر لب گفت: خدایا. این دیگه کیه.
لبخند زدم و گفتم: ملکه کوچولوی
سقوط درخشان یک دیوانه
پارت ۳۲
سانیار
همه تو اتاق من جمع شده بودن. یه چند دقیقه ای بود اومده بودن .
آرش اومده بود یه سری مدارک که ازش سر در نمیارم بهم بده .
الان که فکرش میکنم این دو روز زیادی داشتم بی کار میگشتم باید زود تر دباره بیفتم رو دور نمیتونم تا ابد همش با مروارید وقت بگذرونم …. مثلا شاهزاده ام …
آرش که مثل همیشه روی مبل ولو شده بود و پاهاش رو انداخته بود رو میز، آرین و اراد که دوتایی مثل همیشه یه گوشه نشسته بودن و با گوشی ور میرفتن، و رضا که با اخم و تخم نشسته بود و هر چند ثانیه یه نگاه به در اتاق می انداخت.
آرش گفت: خب دیگه. تعریف کن ببینم. چطور شد یهو عاشق یه دختر دیوونه شدی؟
رضا درجا داد زد: آرش!
آرش (مو فرفری حنایی اگه یادتون باشه ) دستاش رو بالا برد: آروم داداش آروم. فقط دارم می‌پرسم. خو یه چیزی به ما هم بگه دیگه.
گفتم: هیچی نیست که بگم. یه روز دیدمش. تمام.
آرین (با اراد دو قلو هسن: یاد اوری ) با خنده گفت: یه روز دیدمش تمام؟ برا ما یه کتاب بنویس.
اراد گفت: آره بابا. رفتی گلوله خوردی . تفنگ تو دستت گرفتی . قتل کردی . اون دختره گردن گرفت … و تو می‌گی "تمام"؟
رضا عصبی گفت: شماها اگه مروارید رو مسخره کنین، همین الان از اینجا پرتون می‌دم بیرون.
آرش سریع گفت: کی مسخره کرد؟ ما داریم تعریف می‌کنیم. به جان خودم.
گفتم: بسه. چیزی نیست که بگم. فقط می‌دونم که می‌خوامش.
رضا یهو ساکت شد. نگاهم کرد. یه چیزی تو نگاهش بود. مثل اینکه داشت یه بحثی رو با خودش می‌کرد.
آرین گفت: خب این که عالیه. ولی یه سوال مهم دارم.
گفتم: بپرس.
آرین با جدیت گفت: اون تیشرت خط خطی چیه… واقعا با ماژیک رنگی کردی؟
و به تیشرت رو تخت که یادم رفته بود برش دارم اشاره کرد
خنده‌ام گرفت. گفتم: اون خودش کرد. من فقط ماژیک دادم.
اراد گفت: وای. یعنی این دختر یه تیشرت سفید داشته، گفته نه سفید نمی‌خوام، تو ماژیک دادی، شده مثل صفحه نقاشی بچه‌ها، و بعد پوشیده؟
گفتم: دقیقا.
آرش بلند خندید: یا خدا. من عاشقش شدم.
رضا با اخم گفت: عاشق مروارید نشو.
آرش گفت: چرا؟ تو که این یکی رو به سانیار دادی.
رضا یهو داد زد: من چیزی ندادم! اون خودش رفت تو بغلش!
همه زدیم زیر خنده. رضا عصبی رو مبل جابه جا شد و گفت: اصلا چرا من اینجام؟ من باید برم دنبال مروارید.
گفتم: مروارید خوابه. بیدارش نکن. گناه داره.
رضا نگاهم کرد. یه مکثی شد. بعد آروم گفت: سانیار… تو… تو واقعا دوستش داری؟
همه ساکت شدن.
نگاهش کردم و گفتم: رضا. اگه یه روز بهم بگی ازش فاصله بگیر، فاصله می‌گیرم. ولی تا اون روز، نمیتونم. جدی می‌گم.
رضا چند لحظه نگام کرد. بعد سرش رو تکون داد و گفت: باشه. ولی اگه یه بار بفهمم ناراحتش کردی…
گفتم: خودم می‌دونم.
آرش که از این حالت جدی کلافه شده بود، پاشد و گفت: خب بابا این چیه؟ مراسم عقد که نیس. بیاین یه چیزی بازی کنیم. ورق. چیزی.
اراد گفت: آره. منم برم یه چیزی بیارم. این اتاق شده مثل اتاق عزا.
بلند شدیم که یهو در اتاق باز شد و مروارید با یه تیشرت سفید که روش یه پری با ماژیک صورتی کشیده بود و شورتک بنفش آلبالویی، با موهای ژولیده، خوابالو و چشمای نیمه باز، اومد تو.
همه ساکت شدیم.
مروارید یه نگاه خوابالو به همه انداخت. بعد با دستش به آرش اشاره کرد و گفت: این کیه سانی؟
آرش با خنده گفت: من آرشم. دوست سانیار.
مثل اینکه دفعه قبل رو لا آرش یادش نمیومد. اونجا که بازوش رو گرفت فشار داد …
مروارید اخم کرد. گفت: دوست… دوست؟ مثل رها؟
رضا سریع گفت: نه مروارید. این دوسته خوبه. مثل من.
مروارید با شک نگاش کرد. بعد گفت: خوبه؟
رضا گفت: آره.
مروارید سرش رو تکون داد و رفت سمت مبل و بدون اینکه از کسی اجازه بگیره، خودش رو انداخت بغل من و دوباره چشماش رو بست
رضا زیر لب غر غر می‌کرد که یه روزه من رو ندیده ولی رفته بغل سانیار و منم ریز ریز میخندیدم…
آرین آروم گفت: خب… ایشون…؟
گفتم: خوابش میاد. همه چیز رو خواب می‌بینه انگار.
اراد گفت: چه بانمکه.
مروارید یهو یه چشمش رو باز کرد و گفت: تو… تو پشتی… پشتی…
اراد گیج گفت: پشتی؟
مروارید گفت: پشتی… مث… مث… مث…
رضا خندید و گفت: منظورش اینه که تو شبیه پشتی هستی .کوسن.
اراد ناباور گفت: کوسن؟!
مروارید با خنده سرش رو تکون داد و باز چشمش رو بست و بیشتر خودش رو به من چسبوند.
آرش زیر لب گفت: خدایا. این دیگه کیه.
لبخند زدم و گفتم: ملکه کوچولوی
- ۵۷
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
