My Arirang

My Arirang
Part ۳۲

جیمین با لباسی از جنس حریر نرم روی یک تخت نرم دراز کشیده بود و به جونکوک که با دقت و اخم گوگولیی سعی میکرد اونو با آبرنگ و آب مرکب بکشه نگاه میکرد ...

جونکوک: من و تهیونگ رو بیخیال شو تو مشکل بزرگ‌تری برای فکر کردن داری ...

جیمین: چی هست؟

جونکوک: وزیر جنگ جناب مین یونگی!

جیمین: وای بیخیال نگو منو کشوندی که حرف بزنی؟

جونکوک: راحت فریب میخوری هیونگ ،نگرانتم

جیمین: 😑 بیشرف رو ببینا ،تو خودت یک سر این دردسری

جونکوک: چرا بهش فکر نمیکنی؟

جیمین: واضح! چون من از خاندان نفرین شده پارک هستم و اونم از خاندان نفرین شده مین!

جونکوک: کلمه نفرین شده شباهتتونه !


جیمین: آره واقعاً...


جونکوک: آلفایی که من اون شب دیدم ترو واقعاً دوست داشت ...



جیمین: «آدم ممکنه خیلیارو دوست داشته باشه ... ولی به این معنا نیست که بهش میرسه... »


جونکوک: نگرانیت رو درک میکنم هیونگ ولی جدی فکر نمیکنی شاید نوبت توعه که خوشحال باشی؟ نه خوشحالیی که با شراب و رابطه دریافت می‌کنی ،،، اینکه به یکی دلگرم باشی متفاوته

جیمین ناگهان به آرامی روبروی اومگای سلطنتی نشست و توی چشم های زیبا و سیاهش نگاه کرد ...

جیمین با لبخندی آروم گفت


جیمین: تا حالا بهت توهین شده بخاطر چیزی که هستی؟

جونکوک: ...

جیمین: منم می‌دونم دوستم داره ،میدونم با من مثل یک الهه رفتار می‌کنه ولی تا کِی؟


تا کی می‌تونه عطر نداشتن من رو با علاقش بهم سرکوب کنه؟ اصلاً میتونه؟ اون یه آلفا بالغ و سالمه جونکوک ... ولی من نیستم


«من یه اومگای سلطنتیه بدون جایگاه اومگایی هستم ...»


جونکوک: اگه اینجا بود ازت میخواست ادامه ندی ...

جیمین: ادامه ندادن من چیزی رو تغییر نمیده شاهزاده ... هیچی رو


جونکوک: اگه ترو پذیرفته یعنی قبولت داره ،اون عاشق چیزی که تو هستی شده نه چیزی که در آینده ممکنه باشید!

با نگرانی برای آینده شانست رو نسوزون ... اصلاً تا حالا چنین حسی رو بدون مصرف افیون از یک آلفا گرفته بودی ...


من اون شب صدایی که اون آلفا از وجود تو درآورد رو شنیدم و اون یه ناله نمایشی نبود .


لطفاً فکر کن جیمین یعنی اینقدر آینده ترسناک که بهش یک شانس هم ندی؟...


جیمین عمیقأ غمگین بود این واقعیت زیر اون پوسته زیبا بود ... نیاز به آرامش و شادی عمیق رو در تک تک بند های وجودش احساس میکرد ناخداگاه به یاد وقتی در آغوش مرد گریه کرده بود افتاد ،چرا نمی‌توانست اون آغوش رو یک چیز دائمی ببینه .... یعنی عطر نداشتن اینقدر موضوع بزرگی بود؟ ...

جونکوک: هیونگ؟

جیمین: باشه ... فقط یک بار
.
.
.
(زندان سلطنتی)
.
.
.

تهیونگ روی صندلی نشسته بود و در حال مطالعه اسنادی که از تعدادی از اشراف پرونده بود نگاه میکرد ... در حالی که در پس زمینش دو نفر در حال شکنجه برای حرف زدن راجب مهاجم ناشناس بودند ...


فرمانده سانگ در حالی که یک لیوان چای دارویی در دست داشت سمت فرمانده اومد و تعارف کرد...


تهیونگ: این چیه؟

فرمانده سانگ: تجویز پزشک دربار ... و البته

سانگ در کنار گوش فرمانده خم شد و گفت


سانگ: شاهزاده گفتن که در طول روز زیاد سرپا نایستید و حتماً بشینید ...

تهیونگ: گذارش من رو به شاهزاده میدی؟

سانگ: ....

تهیونگ: آخرین بارت باشه ...

سانگ: چشم فرمانده .

تهیونگ نگاهی به مرد های در حال شکنجه انداخت و ناگهان گفت

تهیونگ: خُب؟ ... حرف میزنید یا خانواده هاتونم بیارم اینجا؟ ...