مافیای من

#مافیای_من

پارت 43
ویوو ا/ت:
وقتی جیمین منو از پله‌ها برد بالا، سعی کردم خودم رو آروم نشون بدم، ولی از درون داشتم می‌لرزیدم. وقتی رسیدیم توی اتاق، جیمین با اون نگاهِ تیز و پرسشگرش بهم زل زد. انگار می‌خواست با چشماش ازم اعتراف بگیره.

جیمین با یه لحنِ سرد که اصلاً ازش خوشم نمی‌اومد گفت:
جیمین: خب… بالاخره تنها شدیم. حالا می‌خوای بگی اون نمایشِ مسخره‌ی پایین چه معنی‌ای داشت؟»

من یه نفسِ عمیق کشیدم و سعی کردم با همون اعتمادبه‌نفسِ همیشگی، حتی با وجودِ تپشِ قلبم، بهش نگاه کنم. نمی‌خواستم بفهمه چقدر تحتِ تأثیرِ نگاهش هستم.

ا/ت: نمایش؟ جیمین، تو واقعاً فکر می‌کنی من وقتمرو برای نمایش گذاشتم؟ من فقط داشتم اون چیزی رو که لازم بود انجام می‌دادم تا همه چیز رو تحت کنترل نگه دارم.

جیمین یه قدم اومد جلوتر، اونقدر نزدیک که می‌تونستم سنگینیِ نگاهش رو روی خودم حس کنم.

جیمین: داری با من بازی می‌کنی؟ فکر کردی من از اون اتفاقاتِ بار هیچی نفهمیدم؟

من لبخندِ کجی زدم و با آرامش گفتم:
ا/ت: من با کسی بازی نمی‌کنم جیمین، من فقط حقیقت رو اون‌جوری که لازم بود نشون می‌دم. اگه می‌خوای حقیقت رو بدونی، باید یاد بگیری چطور درست سوال بپرسی…بعدشم تو مگه نگفتی باید بتونم خوب نقش بازی کنم
مدل حرف زدنم، دفاع از خودم برای اینکه با تو ازدواج کردم، و حتی جوابی که به اون پیرمرد دادم، همش خاسته های تو بود نه من جیمین خان حالا هم تو باید ازم تشکر کنی

جیمین: درسته خیلی خوب انجامش دادی امیدوارم از این به بعدشم خوب انجام بدی
ا/ت: اها راستی... ازت ممنونم...
جیمین: چرا تشکر میکنی؟
ا/ت: نزاشتی منو بزنه
درسته این ازدواج الکیه اما بازم تو زن منی مجبورم ازت محافظت کنم...

ویوو میرا:
رفتم و اون دختر رو انداختم توی یکی از انبار های قدیمیه عمارت
نمیدونم قراره چه بلایی سرش بیاد اما میدونم باید نگران خودش باشه جونگکوک خیلی عجیبه مهربونه اما به هیچ کسی رحم نمیکنه این واقعا خیلی عجیبه
بیخیال باید برم داخل
وقتی وارد عمارت شدم جیمین و ا/ت رو ندیدم فکز کنم هنوزم بالان یکم با چشم هام بین جمعیت دنبال جونگکوک گشتم پیداش کردم و رفتم پیشش وقتس نزدیک شدم دوتا دختر اومدن و چسبیدن به جونگکوک، جونگکوک تا منو دید دخترارو از خودش دور کرد و خودشو کشید کنار اومد پیش من

جونگکوک: بریم بشینیم؟
میرا: اوهوم بریم

رفتیم و روی مبل نشستیم

جونگکوک: دختره رو کجا بردی
میرا: توی انبار پشتی عمارت
جونگکوک: خوبه
میرا: میخوای باهاش چیکار کنی؟
جونگکوک: نمیدونم جیمین باید دستور بده... و از جایی که به زنش توهین کرد فکر کنم باید یک گلله حرومش کنم
میرا: یعنی میکشیش؟؟
جونگکوک: اره... عاااا میرا من باید برم تو همینجا بشین یکم دیگه میام
میرا: باشه! (با تعجب)

وقتی جونگکوک رفت تصمیم گرفتم یکم مشروب بخورم جام ویسکی رو برداشتم و سر کشیدم یکم احساس خفگی کردم و پاشدم تا برم داخل حیاط...
رفتم خلوت ترین جای حیات هیچ کسی اونجا نبود نشستم روی صندلی چند دقیقه به اسمون خقره شدم تو فکر بودم بازم یاد هوسوک افتادم و دوباره رو به اسمون بهش قول دادم که انتقامشو بگیرم توی فکر غرق بودم که یهو دستی رو روی شونم احساس کردم سریع برگشتم تا ببینم کیه
دیدم یک مرد که انگار خیلی مست بود اونم و کنارم نشستم و دستشو انداخت دور گردنم سریع از جام پاشدم و چند قدم برداشتم اما...

ویوو جونگکوک:
میخواستم با عمو حرف بزنم بخاطر همین به میرا گفتم چند دقیقه همینجا بمونه وقتی حذفم با عمو تموم شد برگشتم سرجام اما میرا اونجا نبود بسن اون همه ادم دنبالش گشتم اما پیداش نکردم از اخرش از یکی از دوستای عمو پرسیدم میرارو دیده یا نهاوت گفت میرا رفته سمت حیاژ اما هرچقدر توی حیلط رو گشتم میرارو ندیدم بعد از کلی گشتن بلاخره پیداش کردم اما اون... اون مرتیکه داره گه قلطی میکنه؟؟؟؟

ویوو میرا:
وقتی اون مردِ مست با اون لبخندِ کثیف و دست‌های لرزونش اومد نزدیک، یه حسِ بدی توی تمامِ وجودم پیچید. با ترس و لرز چند قدم به عقب رفتم، اما پاهام انگار یخ زده بودن و نمی‌تونستم فرار کنم. ضربان قلبم داشت توی گوشم می‌کوبید.

همون‌طور که داشتم عقب می‌رفتم، پاش خوردم به لبه‌ی صندلی و بدنم لرزید. اون مرد با یه حرکتِ سریع و بی‌ملاحظه، قبل از اینکه بتونم حتی یه جیغِ
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بقیش تو استوری ها