می بایست . . . . . .

می بایست . . . . . .

چیدمانِ این شعر را عوض می کردم . . . . . .

چیدمانِ عکس هایی که تو از ما گرفتی . . . . . .

چیدمانِ سنگفرش های ولیعصر تا غربت را . . . . . .

می بایست . . . . . .

جای خیالی، طلایی . . . . . .

رنگِ سیاه را بر موهات می نشاندم . . . . . .

از درخت . . . . . .

ظرافتِ برگها را برای انگشتانت . . . . . .

به وقتِ وزشِ باد . . . . . .

آزادی را برای روزهایت . . . . . .

چیزی از من در جایی گم شده . . . . . .

و جهان . . . . . .

دو دستِ مُشت شده اش را . . . . . .

رو به صورتم گرفته است . . . . . .

شهرم را عوض کردم تا دست به چیدمانِ این شعر نزنم . . . . . .

تا دست به رنگِ موهات . . . . . .

تا دست به اشیاء کهنه ی تقدیر . . . . . .

قاره*ها را یک به یک رد می کنم . . . . . .

تا اسب های سفید . . . . . .

کنارِ برکه ی خوشبختی . . . . . .

تا دل شان می خواهد شیهه بکشند . . . . . .

سُم به زمین بکوبند. . . . . .

خبرِ بدبختیِ من را پیش از ما . . . . . .

ماهی ها خواهند فهمید . . . . . .

وَ من می دانم . . . . . .

عمرِ حافظه ها چقدر کوتاه است . . . . . .

لباس هایم را از تن می کَنم . . . . . .

شیرجه می زنم به عُمقِ شعر . . . . . .

غرق در حافظه ی ماهی ها . . . . . .

غرق در نفس های غریق نجات . . . . . .

وَ تنها . . . . . .

اسب های سفید . . . . . .

جسمِ رام شده ی من را . . . . . .

بر سطحِ آرامِ آب خواهند دید . . . . . .