*رازدل*

*رازدل*
*ادامه*

کیهان:
متعجب نگاش کردم وگفتم : چی فکر کردی
نازنین: که بخاطر حرفات پشیمونی
- نمی خواستم ناراحتت کنم
نازنین : بلد نیستی عذرخواهی کنی
چقدر رک حرف می زد
- خوب ببخشید
لبخند زدوگفت : بخشیدمت ...میشه اینارو برام توضیح بدی
نشستم پشت میز کنارش کتابشو باز کرد وگفت : این چند صفحه است
- نگاهی به سوال ها کردم می دونستم اینا بهانه است ولی نمی دونستم چی تو سر نازنینه
شروع کردم براش توضیح دادن ولی نگاهش داشت کلافه ام می کرد سرمو بلند کردم از کتاب ها وگفتم : گوش میدی
نازنین : کیهان
یه جوری اسمم رو صدا زد دلم لرزید صداشم دوست داشتنی بود
نازنین : از عشق می ترسی
- اینجا تو این کتاب حرفی از عشق نو....
نفسم بند اومد از بوسه اش
فاصله گرفت وگفت : از عشق می ترسی ؟
- نه
به طرفم خم شد وگفت : پس چرادعلاقه ات رو می پوشونی احسان گفته که ...
دستامو گرفت وگفت : اون شب تو اون بار دیدمت احساس خوبی بهت داشتم خنده هات آرامش بهم می داد...کیهان من دوست دارم
- منم دوست دارم
چشاش پراشک شد ولبشو گزید لبخند زدم
نازنین : چرا از عشق می ترسی
- نمی ترسم به احساست شک داشتم
نازنین : شک نداشته باش چون من خیلی دوست دارم
نگاهش کردم اومد نزدیکتر این خیلی بد بود من کاری نمی کردم دستاشو گرفتم وآوردم بالا وپشت دستاشو بوسیدم
نازنین : چشای آبی رنگت ارامشه کیهان
خم شد طرفم چشام رو بستم پشت چشامو بوسید وبعد لبمو کشیدمش تو بغلم رو پام نشست چشاش خمار بود خندیدم
لبخند زد وبوسه هاشو ادامه داد در باز شد واحسان اومد داخل
احسان: اومای گاد ...
نازنین ازم فاصله گرفت
- در رو برای چی گذاشتن ؟!
احسان : برای غافلگیری ...ببخشید
رفت ودر رو بست
نازنین : بد شد
- مهم نیست
نازنین : من برم
- بری؟!
نازنین : بمونم
- میشه
خندید وگفت : اره
می خواست بلند شه بغلش کردم وگفتم : بمون تا آروم بشم
سرشو گذاشت رو شونه ام وساعت ها حرف زدیم از خانوادم گفتم اونم از خانوادش گفت بعدم خداحافظی کرد ورفت ولی قلب منم همراه خودش برده بود چی داشت به سرم میومد یعنی این عشق بود؟