a zavvar:

a zavvar:
چمدان بسته ام از هرچه منم دل بکنم
پیرو عقل شوم قید دلم را بزنم

چمدان بسته ام از "خواستنت" کوچ کنم
تا "نبودت" بروم گور خودم را بکنم

فصل پروانه شدن طی شده دیگر گل من
بر خودم پیله چرا بیشتر از این بتنم؟

با توام با توام ای سرخ ترین سیب جهان
زخم ناسور شده عشق تو در روح و تنم

دیگر از مرگ هراسی به دلم نیست عزیز
مانده یک موی تو در جیب چپ پیرهنم

می روم گریه کنم تا کمی آرام شود
دوزخی را که تو افروخته ای در بدنم
می روم تا نکند گریه ی من لو بدهد
این که راهی نشده، فکر پشیمان شدنم

چمدان بسته ام، اما چه کنم دشوارست
فکر دل کندن از آغوش تو یعنی وطنم

شرح دلتنگی من بی تو فقط یک جمله ست
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم