وای باران.... ..... باران.........

وای باران.... ..... باران.........
شیشه ی پنجره را باران شست....
از دل من اما......
چه کسی نقش تو را خواهد شست...؟!

آسمان سربی رنگ....
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ......
می پرد مرغ نگاهم تا دور.....
وای باران......... باران.........
پر مرغان نگاهم را شست........!

خواب رؤیای فراموشیهاست..........
خواب را دریابم....
که درآن دولت خاموشی هاست.......
من شکوفایی گل های امیدم را در رؤیاها می بینم.

وندایی که به من می گوید:
گرچه شب تاریک است.......
دل قوی دار....... سحر نزدیک است........

دل من در دل شب .....
خواب پروانه شدن می بیند.......
آسمان ها آبی......
پر مرغان صداقت آبی است........
دیده در آیینه صبح تو را می بیند........

از گریبان توصبح صادق......
می گشاید پروبال......
تو گل سرخ منی...........!
تو گل یاسمنی...........!

تو چنان شبنم پاک سحری.......!!
نه.....؟؟
از آن پاک تری..........
تو بهاری................!!
نه..........؟؟
بهاران از آن توست........!
از تو می گیرد وام.......
هر بهار این همه زیبایی را...........!

هوس باغ وبهارانم نیست........
ای بهین ، باغ وبهارانم تو......... تو!