گنداب خاطرات...

در سنی که باید ریه‌ها را از هوای باران‌خورده‌ی جوانی پر می‌کردیم، تا مغز استخوان از هوای مسمومِ حسرت پوسیدیم و در حبابی از گندابِ خاطراتِ نزیسته مُردیم، بی‌آنکه کسی بوی تلاشی ما را بشنود.