my favorite feeling [part one]
مدت طولانی ای از آخرین دیدارتون میگذشت،
حدودا ۲ ماه و ۴ روز و ۱۱ ساعت و ۲۴ دقیقه؟!
تو هر ثانیشو میشمردی، دوری از هیونجین چیزی نبود که بهش عادت داشته باشی و همینطور نمیخواستی که بهش عادت کنی. دوست داشتی اون پسر رو همیشه کنار خودت حس کنی، اما این خواسته تو چیز زیادی برای آیدلی مثل اون بود.
با این حال هیونجین همیشه سعی میکرد تا جایی که میتونه و برنامه کاریش اجازه میده کنارت باشه. اما حالا... بیشتر از دوماه از آخرین دیدارتون میگذشت. با وجود تماس های روزانتون، میزان دلتنگی تو تغییری نمیکرد؛ چون قطعا صدا و تصویر اون پسر از پشت گوشی مثل حضورش در کنارت نبود.
با استرس به صفحه کامپیوتر نگاه میکردی، هر ثانیه سایت رو آپدیت میکردی و منتظر بودی؛ میدونستی اگه حتی یه ثانیه خم دیر کنی شانست برای دیدن دوست پسرت به صفر میرسه.
سایت بالا اومد، دستات از استرس و البته هیجان روی صفحه کیبورد میلرزید. اطلاعاتت رو وارد کردی، شماره کارت خودت و پرداخت!
وقتی صفحه آبی رنگ برات نمایش داده شد به معنای واقعی به بالا پریدی. جایگاه vip و نزدیک ترین جای ممکن به استیج؛ تو موفق شدی بخریش! هر چند که کل درآمدت سه ماهت بود، اما اگه از کارتی که هیونجین برات گذاشته بود پرداختش میکردی مطمئنا میفهمید، به هر حال تو مطمئن بودی که ارزششو داره...
کنسرت توی نیویورک برگزار میشد و فقط دو روز زمان داشتی؛ از قبل ریسک کرده بودی و بلیطی رو برای فردا رزرو کرده بودی. پس الان فقط باید وسایلت رو برای این سفر کوتاه جمع میکردی.
.
.
.
توی هتل در حال حاضر شدن بودی؛ ذوق زیادی داشتی، اولین بار بود که به کنسرتشون میرفتی. لباس هاتو با وسواس زیادی انتخاب کرده بودی، البته که توی انتخابشون یکم شیطنت هم به کار بردی و چیزایی رو انتخاب کردی که احتمالا هیون با دیدنشون کمی عصبی میشد. ولی کاری نمیتونست بکنه... میتونست؟
یه دامن کوتاه چهارخونه مشکی-قرمز، کراپ مشکی، کت چرم کوتاه قرمز و اکسسوری هایی که روی پوست سفیدت میدرخشیدن...
به نظر خودت زیباتر از همیشه شده بودی؛
و البته که به خاطر دیدن اون پسر بعد از دوماه بیشتر به خودت رسیده بودی!
وارد سالن کنسرت شدی، بزرگ بود؛ خیلی بزرگ تر از تصورت و چیزی که توی فیلما میدیدی.
تقربیا همه جا پر بود و تو جزو آخرین نفرات بودی. یعنی چه حسی داشت؟ جلوی اینهمه آدم اجرا کردن و دریافت علاقه و عشقشون؟ همه با لایت استیک هاشون سالن رو به رنگ قرمز در آورده بودن. کنسرت در حال شروع بود و ذوق و استرس تو هر لحظه بیشتر میشد.
#استری_کیدز #سناریو #فیکشن #لینو #مینهو #هان #هیونجین #چانگبین #جونگین #فلیکس #بنگچان #سونگمین
حدودا ۲ ماه و ۴ روز و ۱۱ ساعت و ۲۴ دقیقه؟!
تو هر ثانیشو میشمردی، دوری از هیونجین چیزی نبود که بهش عادت داشته باشی و همینطور نمیخواستی که بهش عادت کنی. دوست داشتی اون پسر رو همیشه کنار خودت حس کنی، اما این خواسته تو چیز زیادی برای آیدلی مثل اون بود.
با این حال هیونجین همیشه سعی میکرد تا جایی که میتونه و برنامه کاریش اجازه میده کنارت باشه. اما حالا... بیشتر از دوماه از آخرین دیدارتون میگذشت. با وجود تماس های روزانتون، میزان دلتنگی تو تغییری نمیکرد؛ چون قطعا صدا و تصویر اون پسر از پشت گوشی مثل حضورش در کنارت نبود.
با استرس به صفحه کامپیوتر نگاه میکردی، هر ثانیه سایت رو آپدیت میکردی و منتظر بودی؛ میدونستی اگه حتی یه ثانیه خم دیر کنی شانست برای دیدن دوست پسرت به صفر میرسه.
سایت بالا اومد، دستات از استرس و البته هیجان روی صفحه کیبورد میلرزید. اطلاعاتت رو وارد کردی، شماره کارت خودت و پرداخت!
وقتی صفحه آبی رنگ برات نمایش داده شد به معنای واقعی به بالا پریدی. جایگاه vip و نزدیک ترین جای ممکن به استیج؛ تو موفق شدی بخریش! هر چند که کل درآمدت سه ماهت بود، اما اگه از کارتی که هیونجین برات گذاشته بود پرداختش میکردی مطمئنا میفهمید، به هر حال تو مطمئن بودی که ارزششو داره...
کنسرت توی نیویورک برگزار میشد و فقط دو روز زمان داشتی؛ از قبل ریسک کرده بودی و بلیطی رو برای فردا رزرو کرده بودی. پس الان فقط باید وسایلت رو برای این سفر کوتاه جمع میکردی.
.
.
.
توی هتل در حال حاضر شدن بودی؛ ذوق زیادی داشتی، اولین بار بود که به کنسرتشون میرفتی. لباس هاتو با وسواس زیادی انتخاب کرده بودی، البته که توی انتخابشون یکم شیطنت هم به کار بردی و چیزایی رو انتخاب کردی که احتمالا هیون با دیدنشون کمی عصبی میشد. ولی کاری نمیتونست بکنه... میتونست؟
یه دامن کوتاه چهارخونه مشکی-قرمز، کراپ مشکی، کت چرم کوتاه قرمز و اکسسوری هایی که روی پوست سفیدت میدرخشیدن...
به نظر خودت زیباتر از همیشه شده بودی؛
و البته که به خاطر دیدن اون پسر بعد از دوماه بیشتر به خودت رسیده بودی!
وارد سالن کنسرت شدی، بزرگ بود؛ خیلی بزرگ تر از تصورت و چیزی که توی فیلما میدیدی.
تقربیا همه جا پر بود و تو جزو آخرین نفرات بودی. یعنی چه حسی داشت؟ جلوی اینهمه آدم اجرا کردن و دریافت علاقه و عشقشون؟ همه با لایت استیک هاشون سالن رو به رنگ قرمز در آورده بودن. کنسرت در حال شروع بود و ذوق و استرس تو هر لحظه بیشتر میشد.
#استری_کیدز #سناریو #فیکشن #لینو #مینهو #هان #هیونجین #چانگبین #جونگین #فلیکس #بنگچان #سونگمین
- ۱۵۱.۹k
- ۱۴ اسفند ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط