اما ما طاقت همین را هم نداریم‌ها...

اما ما طاقت همین را هم نداریم‌ها...



ما طاقت نداریم ماسک اکسیژن روی صورت شما ببینیم...



ما طاقت نداریم دست تان را با چسب زخم و جای سرُم ببینیم...



همین چیزهای ظاهراً بی‌اهمیت هم دل ما را آشوب می‌کند‌ها...



اصلاً حضرت ماه!



ما آنقدر دل‌مان به شما خوش است که اگر در یک دیدار زلف‌هایتان نا مرتب باشد هم ما غمگین می‌شویم. که نکند خدایی نکرده ناراحتید که اینطوری جلوی دوربین تشریف آورده اید.



حتی آن پیراهن کاموای بافتنی که در نماز جمعه زمستان دانشگاه تهران، دو سال پیش بر تن داشتید را کامل به یاد داریم، انقدر که حفظیم مدلش را. آری آقاجان. هرکس این‌ها را بشنود شاید بخندد به دل خوشی‌های‌مان ولی...



ولی راستش تنها دلخوشی این دنیاییِ ما شمایید آقاجان...



حالا، آخرالزمان، دنیا انقدر بی معرفت شده که دلمان از تمام دنیا پر باشد. حالا "قلة عددنا" را داریم به جان می‌بینیم. حالا "غیبة امامنا" دارد جانمان را می‌گیرد، حالا با این حال و روز فقط شمایید که عطر گل نرگس دارید برای ما...