بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
عبرت و عبور :
عبرت از ریشهٔ عبر است. از عبور است. عبرت آن کسی گرفته که با چشمانی باز می‌بیند و عبور می‌کند. اسیر نمی‌شود. پاگیر نمی‌ شود. عبور می‌کند. چنین کسی اهل گذر است.
‌آن که خطاها و حماقت‌هایش را مدام تکرار می‌کند معلوم است که از این مرحله هنوز عبور نکرده‌است. عبرت نگرفته است. ارتقاء شعور نیافته است.
‌وقتی قرآن می‌فرماید؛ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ - به واقع به صاحبان بصیرت فرمان عبور می‌دهد.(سوره حشر بخشی از آیه 2)
به آنهامی گوید جذب این و آن نشوید. آنقدر در بند نظریات نظریه‌پردازان نمانید. بفهمید و عبورکنید.ای دوست،هرکه فهمید، عبور کرد.
تنهایی بیکرانگی است : تو هر کاری برای رفع تنهایی‌ات کنی، آخرالامر باز تنهایی. تجرّد و تنهایی ذات توست. تنها می‌آیی و تنها می‌روی. هم در شلوغی‌ها تنهایی و هم آنگاه که به خواب عمیق فرو می‌روی. از تنهایی گریزی نیست. از تنهایی فرار نکن. آن را دشمن خود مپندار. با آن خو بگیر و ذهن غیرسازِ غیرپرور را دور بینداز تا در تنهایی‌ات بیکرانگی شگفت را در یابی. تنهایی واقعی بیکرانگی است. پس روی پای خودت بایست که تمام قصهٔ دنیا همین تک درس سازنده است. نجات‌بخش واقعی را در تنهایی خودت بیاب. با او باش و با او برو. و یادت باشد که همهٔ ما تنها ایم.ما همه در تنهایی مشترک‌ایم و در عین حال هر کدام جهان خود را داریم. جهان خود را، بیکرانگی خود را، و در یک کلام تنهایی خود را، به نیکی حفظ کن.