پارت۱

شب سنگین و تاریک بود. خیابان های کره زیر سایه ی ماشین های نظامی و قدم های سنگین سربازان روسی،دیگر شبیه خانه نبودند؛بیشتر شبیه قلمرویی اشغال شده به نظر می رسیدند.
یو ایل با قدم های تند و کوله ای که زیر شانه اش سر میخورد،از پیچ آخر خیابان گذشت.خسته بود،گرسنه بود،و میخواست هرچه زود تر به خانه برسد.
اما تاریکی همیشه مهربان نبود.
یک قدم دیگر برداشت و ناگهان با چیزی محکم و بی حرکت برخورد کرد.
"اُخ!"
سرش را بالا آورد.
و همان لحظه،قلبش برای یک ثانیه ایستاد.
مقابلش مردی ایستاده بود؛قدی غیر عادی بلند،شانه هایی پهن،اندامی عضلانی و سخت مثل دیوار. موهای مشکی اش در تاریکی برق میزد و چشم های آبی اش،سرد و نافذ،به صورت او خیره شده بود.
یو ایلی که معمولا از غریبه ها فرار نمی کرد،این بار ناخودآگاه یک قدم به عقب رفت.
مرد روسی با صدایی بم و آرام گفت:
"داری کجا میری،کوچولو؟"
یو ایل سعی کرد آب دهانش را قورت دهد،انا گلویش خشک تر از آن بود که بتواند کلمه ای بگوید. دستانش در جیب های گشاد هودی اش مشت شده بود. سرمای شب که تا لحظاتی پیش فقط سوز ملایمی داشت،حالا در برابر حضور کوه مانندِ'آرتم' شبیه به یک طوفان یخی به نظر میرسید.
'آرتم ولکوف'،که به راحتی بیش از پنجاه سانتی متر از پسری که مقابلش ایستاده بود بلند تر به نظر می رسید،یک قدم به جلو برداشت. صدای برخورد چکمه های نظامی اش با آسفالت، در سکوت خیابان مانند صدای شلیک گلوله بود. یو ایل ناخودآگاه عقب رفت،اما پشتش به دیوار آجری یک ساختمان نیمه مخروبه برخورد کرد.
راه فراری نبود.
آرتم دستکش چرمی تیره اش را کمی جا به جا کرد و سرش را کج کرد. نگاهش نه مثل بقیه سرباز ها،نه پر از خشم بود و نه تحقیر؛چیزی در چشمان آبی فولادینش بود که یو ایل نمی توانست درک کند؛نوعی کنجکاوی خطرناک.
آرتم با لحنی سرد اما گیرای روسی_کره ای گفت:"ساعت حکومت نظانی خیلی وقته شروع شده. سرباز های من معمولا با کسایی که شب گردی می کنن مهربون نیستن. چرا فرار نمیکنی؟"
یو ایل بالاخره توانست صدایش را پیدا کند، هر چند کمی می لرزید:"من...من فقط می خواستم برگردم خونه. راه دیگه ای بلد نیستم."
آرتم به آرامی کمی خم شد تا صورتش را به صورت یو ایل نزدیک تر کند. یو ایل می توانست بوی تند تنباکو و چوب سوخته را از یونیفرم نظامی او حس کند. آرتم با انگشت دستکش دارش، چانه ی لرزان یو ایل را گرفت و صورتش را کمی بالا آورد تا بهتر او را ببیند.
"خونه؟" پوزخندی زد که نیمی از آن سرد بود و نیمی...شاید چیزی دیگر. "دیگه هیچ چیز اینجا متعلق به شما نیست، کوچولو. حتی خیابون هایی که توش قدم میزنی."
یو ایل چشمان دکمه ای و مشکی اش را از ترس گرد کرده بود. او می دانست که باید از این مرد متنفر باشد؛ او همان کسی بود که کشورش را به زانو در آورده بود. اما آرتم وقتی نگاهش را از چشمان یو ایل به لب های رنگ پریده اش کشاند، یو ایل حس کرد ضربان قلبش به جای ترس، به خاطر نزدیکی این غول روسی، از سینه بیرون می زند.