وقتی همکلاسی‌ات بود🖤
وقتی همکلاسی‌ات بود🖤
پارت ۳ (last part)
این شک هرروز بیشتر می‌شد.. دیگه نمی‌دونستم که هنوزم باید سکوت کنم یا دلو بزنم به دریا و ازش بپرسم واقعاً چه احساسی بهم داره...
امروز برای یه پروژه که توی کتابخونه برگزار می‌شد، من و شوگا هم‌گروهی شده بودیم.
وقتی اسم گروه‌هامون اعلام شد، ناخودآگاه لبخند زدم. بالاخره یه بهونه داشتم که چند ساعت کنارش باشم...
رفتم سمت کتابخونه. اون از قبل اونجا بود. هدفون توی گوشش بود و داشت با لپ‌تاپش کار می‌کرد.
_سلام...
سرش رو بالا آورد و هدفونش رو برداشت.
_سلام خانم کوچولو.
بازم همون لبخند لعنتی روی لبم نشست...
کنارش نشستم و کتاب‌هام رو باز کردم. چند دقیقه‌ای توی سکوت مشغول کار بودیم که یهو گفت:
_چرا امروز انقدر ساکتی؟
_همیشه ساکتم که...
_نه...معمولاً وقتی منو می‌بینی یه جوری میشی.
با تعجب نگاهش کردم.
_چه جوری؟
لبخند کمرنگی زد.
_نمی‌دونم...مثلاً لپ‌هات قرمز میشه.
خدایاااا...یعنی متوجه شده بود؟!
سریع سرم رو پایین انداختم و مشغول نوشتن شدم.
_شوگا؟
_هوم؟
_یه سوال بپرسم؟
_بپرس.
_چرا همیشه همه رو رد می‌کنی؟
چند ثانیه نگاهم کرد و بعد گفت:
_چون کسی که می‌خوام هنوز بهم چیزی نگفته.
قلبم برای چند لحظه ایستاد...
_اوه...خب...امیدوارم بهت بگه.
خندید و گفت:
_مثلاً اگه همین الان بهم بگه چی؟
دیگه نمی‌تونستم به چشم‌هاش نگاه کنم.
_نمی‌دونم...
کمی به سمتم خم شد و آروم گفت:
_ا/ت...واقعاً نمی‌فهمی؟
سرم رو به نشونه‌ی منفی تکون دادم.
_من از همون روز اولی که وارد این کلاس شدی، متوجهت شدم. از همون روزی که سر نمره‌ها باهام رقابت می‌کردی و هربار بعد از اعلام نتایج اخم می‌کردی.
با تعجب نگاهش کردم.
_پس چرا هیچ‌وقت چیزی نگفتی؟
_چون فکر می‌کردم ازم متنفری.
_چییی؟!
_خب همیشه سعی می‌کردی ازم جلو بزنی!
هردومون خندیدیم.
بعد از چند لحظه جدی‌تر شد و گفت:
_ا/ت...من دوستت دارم. نه به خاطر اینکه همکلاسی منی یا رقیبمی...به خاطر خودت. دوست دارم بیشتر بشناسمت. البته اگه تو هم بخوای.
احساس می‌کردم تمام دنیا منتظر جواب من مونده.
بالاخره لبخند زدم و گفتم:
_فکر کنم یه نفر این وسط خیلی وقته عاشقته...
ابروهاش رو بالا انداخت.
_واقعاً؟ کی؟
_یه پسر مو مشکی که اسمش مین شوگاست.
خندید و گفت:
_پس فکر کنم باید ازش بخوام باهام قرار بذاره.
با خجالت سرم رو پایین انداختم.
_شاید قبول کنه...
دستش رو روی میز گذاشت و گفت:
_پس خانم کوچولو، از فردا دیگه رقیب درسی نیستیم؟
لبخند زدم.
_نه اتفاقاً هستیم! فقط از این به بعد باید حواست باشه که ازت جلو می‌زنم.
_باشه، ولی یه شرط دارم.
_چی؟
_بعد از مدرسه باهام میای بستنی بخوری؟
_قبوله!
.
.
.
چند ماه بعد...
امروز دوباره امتحان داشتیم و مثل همیشه من و شوگا سر نمره‌ی اول باهم رقابت می‌کردیم.
وقتی برگه‌ها رو دادن، با هیجان نمره‌هام رو نگاه کردم.
۲۰!
با ذوق برگشتم سمت شوگا.
_دیدییی؟ این دفعه ازت جلو زدم!
لبخند زد و گفت:
_آره خانم کوچولو، ولی فکر کنم یه جایزه بهت بدهکارم.
_چه جایزه‌ای؟
به آرومی گفت:
_یه بستنی دونفره... مثل اولین قرارمون.
لبخند زدم.
شاید یه روز فکر می‌کردم عاشق شدن به کسی که حتی نگاهت هم نمی‌کنه، مسخره‌ترین اتفاق دنیاست...
اما حالا همون پسر سرد و مغرور، شده بود قشنگ‌ترین اتفاق زندگی من.
و این‌طوری شد که رقیب درسی من، تبدیل شد به قشنگ‌ترین دلیل لبخندم...
پایان. 🖤
گاهی عشق درست همون جایی منتظرته که اصلاً انتظارش رو نداری... 🥹🖤
حمایت کنید پرنسسام🖤
پارت ۳ (last part)
این شک هرروز بیشتر می‌شد.. دیگه نمی‌دونستم که هنوزم باید سکوت کنم یا دلو بزنم به دریا و ازش بپرسم واقعاً چه احساسی بهم داره...
امروز برای یه پروژه که توی کتابخونه برگزار می‌شد، من و شوگا هم‌گروهی شده بودیم.
وقتی اسم گروه‌هامون اعلام شد، ناخودآگاه لبخند زدم. بالاخره یه بهونه داشتم که چند ساعت کنارش باشم...
رفتم سمت کتابخونه. اون از قبل اونجا بود. هدفون توی گوشش بود و داشت با لپ‌تاپش کار می‌کرد.
_سلام...
سرش رو بالا آورد و هدفونش رو برداشت.
_سلام خانم کوچولو.
بازم همون لبخند لعنتی روی لبم نشست...
کنارش نشستم و کتاب‌هام رو باز کردم. چند دقیقه‌ای توی سکوت مشغول کار بودیم که یهو گفت:
_چرا امروز انقدر ساکتی؟
_همیشه ساکتم که...
_نه...معمولاً وقتی منو می‌بینی یه جوری میشی.
با تعجب نگاهش کردم.
_چه جوری؟
لبخند کمرنگی زد.
_نمی‌دونم...مثلاً لپ‌هات قرمز میشه.
خدایاااا...یعنی متوجه شده بود؟!
سریع سرم رو پایین انداختم و مشغول نوشتن شدم.
_شوگا؟
_هوم؟
_یه سوال بپرسم؟
_بپرس.
_چرا همیشه همه رو رد می‌کنی؟
چند ثانیه نگاهم کرد و بعد گفت:
_چون کسی که می‌خوام هنوز بهم چیزی نگفته.
قلبم برای چند لحظه ایستاد...
_اوه...خب...امیدوارم بهت بگه.
خندید و گفت:
_مثلاً اگه همین الان بهم بگه چی؟
دیگه نمی‌تونستم به چشم‌هاش نگاه کنم.
_نمی‌دونم...
کمی به سمتم خم شد و آروم گفت:
_ا/ت...واقعاً نمی‌فهمی؟
سرم رو به نشونه‌ی منفی تکون دادم.
_من از همون روز اولی که وارد این کلاس شدی، متوجهت شدم. از همون روزی که سر نمره‌ها باهام رقابت می‌کردی و هربار بعد از اعلام نتایج اخم می‌کردی.
با تعجب نگاهش کردم.
_پس چرا هیچ‌وقت چیزی نگفتی؟
_چون فکر می‌کردم ازم متنفری.
_چییی؟!
_خب همیشه سعی می‌کردی ازم جلو بزنی!
هردومون خندیدیم.
بعد از چند لحظه جدی‌تر شد و گفت:
_ا/ت...من دوستت دارم. نه به خاطر اینکه همکلاسی منی یا رقیبمی...به خاطر خودت. دوست دارم بیشتر بشناسمت. البته اگه تو هم بخوای.
احساس می‌کردم تمام دنیا منتظر جواب من مونده.
بالاخره لبخند زدم و گفتم:
_فکر کنم یه نفر این وسط خیلی وقته عاشقته...
ابروهاش رو بالا انداخت.
_واقعاً؟ کی؟
_یه پسر مو مشکی که اسمش مین شوگاست.
خندید و گفت:
_پس فکر کنم باید ازش بخوام باهام قرار بذاره.
با خجالت سرم رو پایین انداختم.
_شاید قبول کنه...
دستش رو روی میز گذاشت و گفت:
_پس خانم کوچولو، از فردا دیگه رقیب درسی نیستیم؟
لبخند زدم.
_نه اتفاقاً هستیم! فقط از این به بعد باید حواست باشه که ازت جلو می‌زنم.
_باشه، ولی یه شرط دارم.
_چی؟
_بعد از مدرسه باهام میای بستنی بخوری؟
_قبوله!
.
.
.
چند ماه بعد...
امروز دوباره امتحان داشتیم و مثل همیشه من و شوگا سر نمره‌ی اول باهم رقابت می‌کردیم.
وقتی برگه‌ها رو دادن، با هیجان نمره‌هام رو نگاه کردم.
۲۰!
با ذوق برگشتم سمت شوگا.
_دیدییی؟ این دفعه ازت جلو زدم!
لبخند زد و گفت:
_آره خانم کوچولو، ولی فکر کنم یه جایزه بهت بدهکارم.
_چه جایزه‌ای؟
به آرومی گفت:
_یه بستنی دونفره... مثل اولین قرارمون.
لبخند زدم.
شاید یه روز فکر می‌کردم عاشق شدن به کسی که حتی نگاهت هم نمی‌کنه، مسخره‌ترین اتفاق دنیاست...
اما حالا همون پسر سرد و مغرور، شده بود قشنگ‌ترین اتفاق زندگی من.
و این‌طوری شد که رقیب درسی من، تبدیل شد به قشنگ‌ترین دلیل لبخندم...
پایان. 🖤
گاهی عشق درست همون جایی منتظرته که اصلاً انتظارش رو نداری... 🥹🖤
حمایت کنید پرنسسام🖤
- ۱۰۲
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
