...غریبه های آشنا...

گاهی در دلِ این دنیای مجازی،
غریبه‌هایی پیدا می‌شوند که بی‌هیچ شناختی،
حالِ دلت را بلدند…
می‌فهمند سکوتت یعنی خستگی،
و با چند واژه‌ی کوتاه، لبخند را برمی‌گردانند.

نه نامت را می‌دانند، نه چشمانت را دیده‌اند، نه صدایت را شنیده اند
اما حضورشان مثل نوری است
که از پشتِ پرده‌ی فاصله می‌تابد آرام و بی‌ادعا.
و عجیب اینجاست که همین بی‌نام‌ و نشان‌ها،
گاهی می‌شوند تکیه‌گاه روح
جایی بین صفر و یک
بین خط‌های نوشته
بین دلتنگی و لبخند...
شاید غریبه باشند ولی حواسشان به تو هست
و این یعنی“آشنا بودن”به شکلی قشنگ و ناب
شاید مجازی، واقعی نباشد…
اما بعضی محبت‌ها، حتی از نزدیک‌ترین آدم‌ها،
واقعی‌ترند. 🌙✨

🌹ممنونم از دوستان با محبت ویسگون🌹