رمان: آخرین رقص در قصر
رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_19
فصل نهم: چیزی فراتر از یک رقص
Something Beyond a Dance
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
صبح قصر با صدای پرندگان و نور ملایم خورشید آغاز شد.
سونگمین پشت میز صبحانه نشسته بود و به فنجان چای مقابلش نگاه می‌کرد.
ملکه بورام که متوجه سکوت غیرمعمول پسرش شده بود، لبخند زد.
— سونگمین، چای سرد شد.
سونگمین سرش را بالا آورد.
— آه... ببخشید، مادر.
کیمین که مشغول خواندن نامه‌ای بود، نگاهی به برادرش انداخت.
— از وقتی تمرین رقص رو شروع کردی، خیلی حواست پرته.
سونگمین اخم کوچکی کرد.
— این‌طور نیست.
— پس چرا دیروز سه بار پرسیدی بنگ‌چان چه ساعتی می‌رسه؟
— چون تمرین داشتیم!
کیمین نامه را پایین آورد.
— البته، تمرین.
ملکه بورام خنده‌ی آرامی کرد.
— کیمین، برادرت رو اذیت نکن.
— من فقط دارم سؤال می‌پرسم.
سونگمین زیر لب گفت:
— سؤال‌های خیلی آزاردهنده.
کیمین لبخند زد.
— شنیدم.
خانه‌ی بنگ‌چان
— امروز دوباره باید بری قصر؟
چان بندهای لباسش را مرتب کرد.
— بله.
هیونجین روی مبل لم داده بود.
— برای تمرین رقص؟
— دقیقاً.
آی‌ان که مشغول خوردن شیرینی بود، پرسید:
— چان، تو واقعاً از رقصیدن خوشت اومده؟
چان مکث کرد.
— نه.
هیونجین لبخند زد.
— پس چرا با اشتیاق می‌ری؟
چان نگاهش کرد.
— من با اشتیاق نمی‌رم.
— دیروز وقتی برگشتی، لبخند می‌زدی.
— هوا خوب بود.
آی‌ان به پنجره نگاه کرد.
— دیروز بارون می‌اومد.
چان سکوت کرد.
هیونجین از خنده روی مبل خم شد.
— هوا... بارونی بود، ولی روحیه‌ات آفتابی!
— هیونجین.
— بله، استاد؟
چان کت خود را برداشت.
— اگر وقتی برگشتم هنوز اینجا باشی، مجبور می‌شی خودت شام درست کنی.
هیونجین فوراً صاف نشست.
— سفر خوشی داشته باشی!
تالار کوچک قصر
سونگمین کنار پنجره ایستاده بود.
وقتی چان وارد شد، لبخند زد.
— امروز دیر نکردید.
چان به ساعت تالار نگاه کرد.
— سه دقیقه زودتر اومدم.
— این یعنی پیشرفت.
— فکر کنم باید برای این دستاورد بزرگ جشن بگیریم.
سونگمین خندید.
— شاید بعد از اینکه رقص رو یاد گرفتید.
موسیقی آرامی آغاز شد.
سونگمین دست چان را گرفت و قدم‌هایشان را هماهنگ کرد.
این بار چان اشتباه نکرد.
— عالیه! — سونگمین با خوشحالی گفت.
چان لبخند زد.
— بالاخره معلمم رو ناامید نکردم.
— هنوز زوده برای این نتیجه‌گیری.
چان سرش را کمی کج کرد.
— شما همیشه این‌قدر سخت‌گیرید؟
سونگمین نگاهش را به او دوخت.
— فقط وقتی چیزی برام مهم باشه.
چان برای لحظه‌ای ساکت ماند.
— رقص؟
سونگمین لبخند محوی زد.
— احتمالا...
پس از پایان تمرین، سونگمین به سمت پنجره رفت.
— می‌تونم یه چیزی ازتون بپرسم؟
چان که مشغول مرتب کردن آستینش بود، گفت:
— بپرسید.
— چرا زندگی ساده رو انتخاب کردید؟
چان نگاهش را به باغ بیرون دوخت.
— چون زندگی ساده، همیشه چیزهای واقعی‌تری داره.
سونگمین آرام پرسید:
— مثل چی؟
— مثل دوستی که بدون هیچ دلیلی برات غذا می‌خره. مثل خونه‌ای که توش مجبور نیستی نقش کسی رو بازی کنی. مثل آدم‌هایی که به خاطر چیزی که هستی کنارت می‌مونن.
سونگمین به او نگاه کرد.
— حتی اگر اون آدم‌ها شاهزاده باشن؟
چان لبخند زد.
— حتی اگر شاهزاده باشن.
سونگمین برای لحظه‌ای چیزی نگفت.
بعد آهسته گفت:
— من گاهی آرزو می‌کنم فقط سونگمین باشم.
چان نگاهش کرد.
— پس وقتی با من هستید، همون سونگمین باشید.
چشم‌های سونگمین کمی روشن‌تر شدند.
— واقعاً؟
— من با شاهزاده‌ها خیلی خوب کنار نمیام.
سونگمین خندید.
— پس خوش‌شانسید. من هم امروز شاهزاده نیستم.
چان دستش را به نشانه‌ی تسلیم بالا برد.
— چه افتخاری.
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_19
فصل نهم: چیزی فراتر از یک رقص
Something Beyond a Dance
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
صبح قصر با صدای پرندگان و نور ملایم خورشید آغاز شد.
سونگمین پشت میز صبحانه نشسته بود و به فنجان چای مقابلش نگاه می‌کرد.
ملکه بورام که متوجه سکوت غیرمعمول پسرش شده بود، لبخند زد.
— سونگمین، چای سرد شد.
سونگمین سرش را بالا آورد.
— آه... ببخشید، مادر.
کیمین که مشغول خواندن نامه‌ای بود، نگاهی به برادرش انداخت.
— از وقتی تمرین رقص رو شروع کردی، خیلی حواست پرته.
سونگمین اخم کوچکی کرد.
— این‌طور نیست.
— پس چرا دیروز سه بار پرسیدی بنگ‌چان چه ساعتی می‌رسه؟
— چون تمرین داشتیم!
کیمین نامه را پایین آورد.
— البته، تمرین.
ملکه بورام خنده‌ی آرامی کرد.
— کیمین، برادرت رو اذیت نکن.
— من فقط دارم سؤال می‌پرسم.
سونگمین زیر لب گفت:
— سؤال‌های خیلی آزاردهنده.
کیمین لبخند زد.
— شنیدم.
خانه‌ی بنگ‌چان
— امروز دوباره باید بری قصر؟
چان بندهای لباسش را مرتب کرد.
— بله.
هیونجین روی مبل لم داده بود.
— برای تمرین رقص؟
— دقیقاً.
آی‌ان که مشغول خوردن شیرینی بود، پرسید:
— چان، تو واقعاً از رقصیدن خوشت اومده؟
چان مکث کرد.
— نه.
هیونجین لبخند زد.
— پس چرا با اشتیاق می‌ری؟
چان نگاهش کرد.
— من با اشتیاق نمی‌رم.
— دیروز وقتی برگشتی، لبخند می‌زدی.
— هوا خوب بود.
آی‌ان به پنجره نگاه کرد.
— دیروز بارون می‌اومد.
چان سکوت کرد.
هیونجین از خنده روی مبل خم شد.
— هوا... بارونی بود، ولی روحیه‌ات آفتابی!
— هیونجین.
— بله، استاد؟
چان کت خود را برداشت.
— اگر وقتی برگشتم هنوز اینجا باشی، مجبور می‌شی خودت شام درست کنی.
هیونجین فوراً صاف نشست.
— سفر خوشی داشته باشی!
تالار کوچک قصر
سونگمین کنار پنجره ایستاده بود.
وقتی چان وارد شد، لبخند زد.
— امروز دیر نکردید.
چان به ساعت تالار نگاه کرد.
— سه دقیقه زودتر اومدم.
— این یعنی پیشرفت.
— فکر کنم باید برای این دستاورد بزرگ جشن بگیریم.
سونگمین خندید.
— شاید بعد از اینکه رقص رو یاد گرفتید.
موسیقی آرامی آغاز شد.
سونگمین دست چان را گرفت و قدم‌هایشان را هماهنگ کرد.
این بار چان اشتباه نکرد.
— عالیه! — سونگمین با خوشحالی گفت.
چان لبخند زد.
— بالاخره معلمم رو ناامید نکردم.
— هنوز زوده برای این نتیجه‌گیری.
چان سرش را کمی کج کرد.
— شما همیشه این‌قدر سخت‌گیرید؟
سونگمین نگاهش را به او دوخت.
— فقط وقتی چیزی برام مهم باشه.
چان برای لحظه‌ای ساکت ماند.
— رقص؟
سونگمین لبخند محوی زد.
— احتمالا...
پس از پایان تمرین، سونگمین به سمت پنجره رفت.
— می‌تونم یه چیزی ازتون بپرسم؟
چان که مشغول مرتب کردن آستینش بود، گفت:
— بپرسید.
— چرا زندگی ساده رو انتخاب کردید؟
چان نگاهش را به باغ بیرون دوخت.
— چون زندگی ساده، همیشه چیزهای واقعی‌تری داره.
سونگمین آرام پرسید:
— مثل چی؟
— مثل دوستی که بدون هیچ دلیلی برات غذا می‌خره. مثل خونه‌ای که توش مجبور نیستی نقش کسی رو بازی کنی. مثل آدم‌هایی که به خاطر چیزی که هستی کنارت می‌مونن.
سونگمین به او نگاه کرد.
— حتی اگر اون آدم‌ها شاهزاده باشن؟
چان لبخند زد.
— حتی اگر شاهزاده باشن.
سونگمین برای لحظه‌ای چیزی نگفت.
بعد آهسته گفت:
— من گاهی آرزو می‌کنم فقط سونگمین باشم.
چان نگاهش کرد.
— پس وقتی با من هستید، همون سونگمین باشید.
چشم‌های سونگمین کمی روشن‌تر شدند.
— واقعاً؟
— من با شاهزاده‌ها خیلی خوب کنار نمیام.
سونگمین خندید.
— پس خوش‌شانسید. من هم امروز شاهزاده نیستم.
چان دستش را به نشانه‌ی تسلیم بالا برد.
— چه افتخاری.
- ۸۷
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
