☆مدرسه جادویی☆ ~پارت ۱۴~
ا.ت. با قلبی که از جاش کنده میشد، وارد کتابخونه شد. اون حس تاریکی و سکوت، همش داشت بیشتر میشد. “برفی؟ کجایی عزیزم؟” صداش توی فضای خالی کتابخونه گم شد. داشت ناامید میشد که یهو، از انتهای یکی از راهروهای خیلی تاریک، یه صدای خفیف شنید. یه صدای میو میوی آشنا، ولی انگار یه جور نالهی کوچیک هم توش بود.
“برفی!” با عجله به سمت صدا دوید. پشت یه قفسهی خیلی بلند و قدیمی، که انگار کسی سالها بود سراغش نیومده بود، برفی رو پیدا کرد. گربهی سفیدش اونجا کز کرده بود، ولی… ولی یه چیزی فرق داشت. برفی، مثل همیشه، سفید نبود. لکههای خاکستری کمرنگی، مثل غبار جادو، روی بدنش پخش شده بود. انگار که یه جایی توی تاریکی، با جادویی عجیب و غریب برخورد کرده بود.
ا.ت. سریع برفی رو بغل کرد. گربهش آروم میو میو کرد و خودش رو به سینهی ا.ت. چسبوند. گرم بود، ولی یه جور لرزش خفیف توی بدنش حس میشد. ا.ت. داشت با دقت به لکههای خاکستری نگاه میکرد که یهو، یه صدای خشدار از پشت سرش اومد: “چیکار میکنی اینجا؟”
برگشت. جونگکوک بود. با همون قیافهی همیشگی، انگار که همین الان از خواب بیدار شده. چشمهاش کمی قرمز بود، انگار که نخوابیده بود. نگاهی به برفی توی بغل ا.ت. انداخت. “خب، پیداش کردی؟”
ا.ت. سعی کرد خونسردیاش رو حفظ کنه. “آره. اینجا بود.”
جونگکوک یه قدم جلو اومد و به برفی خیره شد. “این لکهها چیه؟”
ا.ت. آب دهنش رو قورت داد. “نمیدونم. همینطوری بود وقتی پیداش کردم.”
جونگکوک فقط یه “هوم” کشید و دیگه حرفی نزد. نگاهش رو از برفی گرفت و به ا.ت. دوخت. یه نگاه طولانی و نافذ که ا.ت. رو معذب کرد. “بهتره زودتر برگردی اتاق. هوا داره سرد میشه.” و بعد، بدون اینکه منتظر جوابی بمونه، از کنار ا.ت. رد شد و از کتابخونه خارج شد.
ا.ت. مونده بود و برفیِ لکهدار توی بغلش. هنوز هم شک داشت که کار پسرا نباشه، ولی اون نگاه جونگکوک… اون خستگی توی چشمهاش… یه جورایی باعث شده بود ا.ت. کمی احساس گناه کنه. شاید واقعاً اونا نبودن. ولی پس کی بود؟ و اون لکهها از کجا اومده بودن؟
با کلی سوال توی سرش، به سمت اتاقش برگشت. برفی رو روی تخت گذاشت و سعی کرد لکهها رو با دستمال پاک کنه، ولی فایدهای نداشت. انگار که جادو شده بودن. خسته و گیج، بالاخره تونست کمی بخوابه.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ویو ا.ت صبح:
ا.ت. با چشمهای باز و دهنی نیمه باز، توی تخت تهیونگ از خواب پرید. نور آفتاب داشت از پنجره میزد توی صورتش، ولی چیزی که باعث شد یخ بزنه، اون حس آشنای حضور کنارش بود. آروم سرش رو چرخوند و… شوکه شد! و.
.
.
.
.
.
سیسی ها چون حماید کردین گفتم زود تر بزارم پس حماید کنین و میشه بگین این داستانم خوبه یا نه. ادامه بدن یا نه و من اصلا ببینم چند نفر داستانامو دوست دارم. ♡☆
ادامه پارت رو تو پست بعد ببینین. ♡☆
“برفی!” با عجله به سمت صدا دوید. پشت یه قفسهی خیلی بلند و قدیمی، که انگار کسی سالها بود سراغش نیومده بود، برفی رو پیدا کرد. گربهی سفیدش اونجا کز کرده بود، ولی… ولی یه چیزی فرق داشت. برفی، مثل همیشه، سفید نبود. لکههای خاکستری کمرنگی، مثل غبار جادو، روی بدنش پخش شده بود. انگار که یه جایی توی تاریکی، با جادویی عجیب و غریب برخورد کرده بود.
ا.ت. سریع برفی رو بغل کرد. گربهش آروم میو میو کرد و خودش رو به سینهی ا.ت. چسبوند. گرم بود، ولی یه جور لرزش خفیف توی بدنش حس میشد. ا.ت. داشت با دقت به لکههای خاکستری نگاه میکرد که یهو، یه صدای خشدار از پشت سرش اومد: “چیکار میکنی اینجا؟”
برگشت. جونگکوک بود. با همون قیافهی همیشگی، انگار که همین الان از خواب بیدار شده. چشمهاش کمی قرمز بود، انگار که نخوابیده بود. نگاهی به برفی توی بغل ا.ت. انداخت. “خب، پیداش کردی؟”
ا.ت. سعی کرد خونسردیاش رو حفظ کنه. “آره. اینجا بود.”
جونگکوک یه قدم جلو اومد و به برفی خیره شد. “این لکهها چیه؟”
ا.ت. آب دهنش رو قورت داد. “نمیدونم. همینطوری بود وقتی پیداش کردم.”
جونگکوک فقط یه “هوم” کشید و دیگه حرفی نزد. نگاهش رو از برفی گرفت و به ا.ت. دوخت. یه نگاه طولانی و نافذ که ا.ت. رو معذب کرد. “بهتره زودتر برگردی اتاق. هوا داره سرد میشه.” و بعد، بدون اینکه منتظر جوابی بمونه، از کنار ا.ت. رد شد و از کتابخونه خارج شد.
ا.ت. مونده بود و برفیِ لکهدار توی بغلش. هنوز هم شک داشت که کار پسرا نباشه، ولی اون نگاه جونگکوک… اون خستگی توی چشمهاش… یه جورایی باعث شده بود ا.ت. کمی احساس گناه کنه. شاید واقعاً اونا نبودن. ولی پس کی بود؟ و اون لکهها از کجا اومده بودن؟
با کلی سوال توی سرش، به سمت اتاقش برگشت. برفی رو روی تخت گذاشت و سعی کرد لکهها رو با دستمال پاک کنه، ولی فایدهای نداشت. انگار که جادو شده بودن. خسته و گیج، بالاخره تونست کمی بخوابه.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ویو ا.ت صبح:
ا.ت. با چشمهای باز و دهنی نیمه باز، توی تخت تهیونگ از خواب پرید. نور آفتاب داشت از پنجره میزد توی صورتش، ولی چیزی که باعث شد یخ بزنه، اون حس آشنای حضور کنارش بود. آروم سرش رو چرخوند و… شوکه شد! و.
.
.
.
.
.
سیسی ها چون حماید کردین گفتم زود تر بزارم پس حماید کنین و میشه بگین این داستانم خوبه یا نه. ادامه بدن یا نه و من اصلا ببینم چند نفر داستانامو دوست دارم. ♡☆
ادامه پارت رو تو پست بعد ببینین. ♡☆
- ۲.۱k
- ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط