اگر باغ نگاهم پر زه خار است

اگر باغ نگاهم پر زه خار است
گلم تاراج دست روزگار است

به چشمانت قسم با بودنِ تو
زمستانی ترین روزم بهار است

بازیچه ی دست یار بودن عشق است
در پنجۀ غم شکار بودن عشق است

در محکمه ای که یار باشد قاضی آن
محکوم ِ طناب دار بودن عشق است

من که شکسته ام کمی راه بیا
بالی بگشای و گاه و بیگاه بیا

آزرده مشو بیا گناه از من بود
گفتم که مقصرَم ،تو کوتاه بیا

بخدا خسته از این زخم زبانت شده ام
بیخیال از تو و اَبروی کمانت شده ام

اشکی از دیده فرو ریخت و رسوایم کرد
حرف آخر تو کجایی؟ نگرانت شده ام

به درد هم اگر خوردیم قشنگ است
به شانه بار هم بُردیم قشنگ است

در این دنیا که پایانش به مرگ است
برای هم اگر مُردیم قشنگ است

به لبخندی مرا از غم رها کن
مرا از بی کسی هایم رها کن

اگر مُردن سزای عاشقان است
برای مُردنَم هر شب دعا کن

به پایت عمر خود را خاک کردم
برایت سینه ها را چاک کردم

به غمهای دل ِ ما سر زن ای عشق
که سر تا پا هوس را پاک کردم