من هیچوقت دنبال آدم های

من هیچوقت دنبال آدم های
دم دستی نبودم
از اون آدم ها که تا تقی به توقی میخوره میگن:
"دوستت دارم، عاشقتم"
نه که بد باشه نه،
احساساتشون دل آدم روگرم نمیکنه...
مثل سراب می مونه
یهو نگاه میکنی میبینی هیچی نیست،
پشت اون همه حس قلب نبوده،
حرف بوده...
دوستت دارمش دم دستی بوده
معلوم نیست به چند نفر گفته،
برای چی گفته!

همیشه دنبال آدم های دست نیافتنی بودم
از اون آدم ها که
وقتی میخوان حسشون رو بگن
هزار مُدل کلمه و جمله میگن
که پشت همشون یه دوستت دارم پنهون شده...
حالا فکر کن اینجور آدم ها وقتی بلند بگن:
"دوستت دارم"
ته دلت قُرص میشه که برای گفتن
این حرف غرورش رو زمین گذاشته،

آدمی که از غرورش بگذره از حسش رد نمیشه...