تکست غمگین/آرزوی مرگ/طاهره عباسی نژاد

گاهی چرخ زندگیمان لنگ می شوند.آنقدر لنگ که دیگر توان ادامه را از کف می دهد.
آنجاست که می‌شکنیم و تکه های شکستمان را جمع می کنیم و می‌رویم در خانه‌ی خدا بس می‌نشینیم و تقاضای مرگ می‌کنیم.
انتظار می‌کشیم اما هیچ جوابی جز سکوت و بی‌محلی نمی‌گیریم.
یک درد دیگر به درد هایمان اضافه می شود.دغدغه‌مان می شود نمردن!
آری تمام این ها اتفاق می افتد و قدم به قدم نابودترمان می کند.
نابود می‌شویم و می‌سوزیم اما هیچوقت ایمان نمی آوریم به اینکه همیشه یک راهی هست.
ای کاش،ای کاش میشد که باور می‌کردیم و می‌رفتیم دنبال آن راه و پیدایش می‌کردیم و به جای آرزوی مرگ،آن را آرزو می‌کردیم.
آن وقت دیگر معطل نمی‌ماندیم،چون در صف آن آرزو هیچ کس جز خودمان نبود.
هر کسی در دنیا یک دانه از این صف ها دارد.شاید پیدا کردنش سخت باشد،اما بی شک بهترین شکل زندگی در شیوه‌اش است...
.
.
.
طاهره عباسی نژاد