پارت هجدهم

پارت هجدهم
«ساعتی که نباید از دست می‌رفت» 🕰️

عکس هنوز میان انگشتان کوک بود.

چند لحظه به تصویر الیاس خیره ماند؛ به ساختمانی که پشت سرش دیده می‌شد، به یونیفرم نظامی‌اش و به آن جمله‌ای که پشت عکس نوشته شده بود:

«او هرگز به خانه برنگشت؛ چون خانه دیگر امن نبود.»

کوک آهسته گفت:

ـ یعنی الیاس هنوز زنده‌ست؟

تهیونگ که کنار میز ایستاده بود، پاسخ نداد. نگاهش روی عکس ثابت مانده بود.

ـ نمی‌دونم، کوک. اما مطمئنم کسی نمی‌خواد ما جواب این سؤال رو پیدا کنیم.

کوک عکس را روی میز گذاشت.

ـ پس باید از خود نایک بپرسیم.

آن سوی عمارت، نایک در اتاق کارش ایستاده بود. نامه‌ی آرون را برای چندمین بار خواند و سپس آن را داخل کشوی میز گذاشت.

آرون روبه‌رویش نشسته بود.

ـ هنوز هم می‌خوای بری؟

نایک دکمه‌ی سرآستینش را بست.

ـ سربازهایی که اونجان، منتظر دستور منن.

ـ شاید این مأموریت اصلاً برای نجات اون‌ها نباشه.

نایک لحظه‌ای مکث کرد.

ـ می‌دونم.

آرون از جایش بلند شد.

ـ پس چرا قبولش کردی؟

نایک به پنجره نگاه کرد. باران روی شیشه می‌لغزید و شاخه‌های پیچک را در باد تکان می‌داد.

ـ چون اگه من نرم، یکی دیگه رو می‌فرستن. کسی که شاید ندونه چه چیزی انتظارش رو می‌کشه.

آرون با ناراحتی گفت:

ـ همیشه همین کار رو می‌کنی. خودت رو جلوی همه‌چیز قرار می‌دی.

نایک لبخند محوی زد.

ـ یکی باید این کار رو بکنه.

ـ و اگه این بار نتونی برگردی چی؟

لبخند از صورت نایک محو شد.

ـ آرون، این سؤال رو از من نپرس.

غروب، کوک نایک را در راهروی طبقه‌ی پایین پیدا کرد.

نایک یونیفرم کامل نظامی‌اش را پوشیده بود. پالتوی بلند مشکی روی شانه‌هایش قرار داشت و دستکش‌هایش را در دست گرفته بود.

کوک با دیدنش ایستاد.

ـ داری کجا می‌ری؟

نایک نگاهش کرد.

ـ فکر کردم آرون بهت گفته.

ـ گفت. ولی من هنوز نشنیدم خودت بگی.

نایک چند قدم نزدیک‌تر آمد.

ـ باید به مرز شمالی برم. احتمالاً چند روزی طول می‌کشه.

کوک با صدایی که سعی می‌کرد نلرزد، گفت:

ـ توی نامه نوشته بود چهل‌وهشت ساعت. چند روز یعنی چی؟

ـ هنوز همه‌چیز مشخص نیست، نقاش کوچولو.

ـ از این اسم استفاده نکن تا وقتی جواب درست بهم ندادی.

نایک برای لحظه‌ای سکوت کرد. بعد دست در جیب پالتویش برد و ساعت جیبی قدیمی‌اش را بیرون آورد.

ـ این پیش تو بمونه.

کوک به ساعت نگاه کرد، اما آن را نگرفت.

ـ نمی‌خوام چیزی داشته باشم که جای تو رو بگیره.

نایک نگاهش را پایین انداخت. ساعت را در کف دست کوک گذاشت و انگشتان او را دور آن بست.

ـ قرار نیست جای من رو بگیره. فقط می‌خوام وقتی صدای تیک‌تاکش رو می‌شنوی، یادت بیاد که هنوز کسی هست که باید برگرده و با تو درباره‌ی نقاشی‌هات بحث کنه.

چشم‌های کوک پر از اشک شد.

ـ پس برگرد تا خودت بگی کدوم نقاشی‌هام افتضاحن.

نایک خندید؛ همان خنده‌ی کوتاه و آرامی که همیشه کوک را به یاد روزهای کودکی می‌انداخت.

بعد او را در آغوش گرفت.

ـ مراقب خودت باش.

کوک پالتویش را محکم گرفت.

ـ تو هم مراقب خودت باش. این دفعه فقط قول نده؛ عمل کن.

نایک پیشانی‌اش را به آرامی به سر برادرش تکیه داد.

ـ قول می‌دم تلاش کنم.

وقتی از کوک جدا شد، نگاهش به تهیونگ افتاد که چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود.

ـ دکتر، می‌تونم یه خواهش ازت داشته باشم؟

تهیونگ سر تکان داد.

ـ بگو.

ـ مراقبش باش. حتی وقتی خودش ادعا می‌کنه نیازی به مراقبت نداره.

تهیونگ نگاهی به کوک انداخت.

ـ لازم نیست ازم بخوای.

نایک چند ثانیه به او خیره ماند؛ انگار می‌خواست مطمئن شود منظورش را فهمیده است.

سپس دستکش‌هایش را پوشید و به سمت در خروجی رفت.

کوک پشت سرش فریاد زد:

ـ نایک!

نایک برگشت.

ـ من همین‌جا منتظرت می‌مونم!

نایک دستش را بالا آورد و لبخند زد.

ـ می‌دونم.

و در میان باران از عمارت دور شد.

دو روز بعد، مرز شمالی.

باد سردی از میان دشت می‌گذشت. سربازان در محوطه‌ی سنگی ایستگاه قدیمی صف کشیده بودند و پرچم‌های نظامی در باد به حرکت درمی‌آمدند.

نایک از اسب پیاده شد و گزارش‌ها را از افسر جوانی تحویل گرفت.

چند صفحه را ورق زد.

ابروهایش درهم رفت.

ـ این دستورها رو چه کسی صادر کرده؟

افسر جوان پاسخ داد:

ـ سرهنگ ادوارد بلک‌وود، قربان.

نایک دوباره به برگه نگاه کرد.

ـ این با دستور اولیه‌ای که به من ابلاغ شده بود، تفاوت داره.

ـ متأسفم، قربان. ما فقط همین نسخه رو دریافت کردیم.

نایک کاغذ را تا کرد.

ـ محل حضور بلک‌وود؟

ـ ساختمان فرماندهی قدیمی. منتظر شما هستن.

نایک بدون پاسخ به سمت ساختمان حرکت کرد.

راهروی سنگی تاریک و سرد بود. صدای قدم‌هایش در فضای خالی می‌پیچید. وقتی به در انتهای راهرو رسید، مکث کرد.

ادامه دارد...
دیدگاه ها (۱۱)

چندپارتی جونگ کوک

رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد

چند پارت پازیچه

پارت ⁴ساعت نه صبح؛ تیمارستان روانی سنت‌ماری.آرینا با یک لیوا...

پارت ۴۹ ساعت هفت شده بود.لینا جلوی آینه آخرین نگاه رو به خود...

رمان : فقط به من نگاه کن#𝗝𝘂𝘀𝘁_𝗹𝗼𝗼𝗸_𝗮𝘁_𝗺𝗲Part_62فصل بیست‌وهشت...

رمان: آخرین رقص در قصر#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲Part_10فص...

خــــورشــــــیــــد شـــبــــهــامــــ🌗ᴘᴀʀᴛ 49[ویو آرا]صبح ...

Iove and the moonPart 43یونا با تعجب به کوک نگاه کرد.یونا: د...

𐙚₊˚⊹ 𝑺𝒆𝒂𝒔𝒐𝒏 𝑻𝒘𝒐 ⊹ 𝑷𝒂𝒓𝒕07⊹˚₊𐙚کوک:ـ نمی‌دونم، شاید مثلاً بری ب...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط