به خدا ای صیادم ، مکن از دام آزادم

به خدا ای صیادم ، مکن از دام آزادم
چو به دامت افتادم ، تن به بلا دادم
منِ بی پروا صیدی عاشق صیادم

ای آنکه نمی روی از یادِ من مبر از یادم
جانا تو اگر ندهی دادِ من که دهد دادم

دور از تو دگر دلِ رسوای خود به که بسپارم
گر شد به فنا زِ تو بنیادِ من زِ تو دل شادم
مگر از خود شرابِ گلگون دهی چو فرهادم

به خدا ای صیادم ، مکن از دام آزادم
چو به دامت افتادم ، تن به بلا دادم
منِ بی پروا صیدی عاشقِ صیادم

پر زدم چون مرغی سویِ تو
دامِ من شد تارِ موی تو
رو به کجا آرم من؟
آن مرغِ گرفتارم من.
کز دامِ تو جان نبرم

لاله یِ این گلزارم
داغی که زِ دوری دارم
زد شعله یِ غم به برم